Déjà vu.

Van de week las ik een boek over de beroemde middeleeuwse wetenschapper Nostradamus. Helaas was het deel twee van een trilogie. Deel een en drie blijken echter in de Nederlandse taal niet verkrijgbaar . Het boek had ik gekocht bij de Aldi. U kent het wel; zo'n vakantie pocket met twee boeken erin gepropt. Lekker goedkoop en in minuscule lettertjes gedrukt op dunner dan dun toiletpapier. Zo’n boek waarbij je een dubbele leesbril bij nodig hebt, zelfs als je die in feite nog niet nodig hebt. De tekst op de achterflap had de indruk gewekt de gehele trilogie te bevatten. Maar helaas: voor de ontbrekende delen zal ik op jacht moeten naar de originele Italiaanse delen. Én ik zal naar ik vrees mijn kennis Italiaans stevig uit moeten breiden! Aangezien ik met mijn kennis van de schitterende Italiaanse taal niet zo héél veel verder kom dan goedemorgen, goedemiddag en de bestellingen in een restaurant. Oké, als ik na enige weken Italië redelijk wat gedronken heb kom ik tamelijk ver met mijn kennis der Italiaanse taal. Echter de volgende morgen kan ik me doorgaans vrij weinig herinneren van wat er de afgelopen avond allemaal besproken is.

Feitelijk zou ik toch eens een cursus Italiaans moeten gaan volgen. We brachten tenslotte al heel wat vakanties en lange weekeinden door in dit zonovergoten Godenland. En als we daar zijn wordt ik steevast in het Italiaans aangesproken. Als we door bijvoorbeeld door Milaan lopen, wordt mij door echte Italianen regelmatig de weg gevraagd. Ik schijn er dus nogal Italiaans uit te zien. En probeer dan zo goed en zo kwaad als het kan de juiste weg te wijzen. En dat lukt doorgaans prima, en ik kan best een klein praatje maken, maar een boek lezen? Dat lukt me niet. Een kookboek ja, dat lukt aardig, maar een roman? Nee, daarvoor gaat mijn kennis van deze heerlijke taal helaas niet ver genoeg. Van het heerlijke Italiaanse eten gelukkig wél!

Wellicht heb ik in een vorig leven wel in Italië vertoefd. Ik heb er namelijk regelmatig een déjà vu gehad. Dan kwam ik op plaatsen die ik al eerder gezien had. Op zo’n moment kom je er pas écht achter hoe weinig wij over onszelf weten. Daarentegen weet je plotseling zeker dat er veel meer is dan het nu. Hoe kun je anders weten hoe een bepaalde plaats eruit ziet voor dat je er geweest bent? Was het misschien een voorspellende droom? Het zou kunnen. Ik heb wel eens vaker vreemde dingen in die richting meegemaakt. Welkome en minder welkome. Echter een déjà vu heb ik meerdere malen mee mogen maken. En niet alleen in Italië. Ook gewoon in Nederland. Doch vooral in Frankrijk. En dan met name langs de Loire. Ik voelde destijds met zekerheid dat ik hier al eerder geweest was. Veel kastelen daar kwamen me namelijk enorm bekend voor. In één kasteel, Chambord, werd ik plotseling enorm benauwd. Het voelde of er op deze plek iets verschrikkelijks gebeurd was. En dat ik daar getuige van was geweest.

Een nog vreemder ervaring had ik echter al eerder, toen ik op mijn vierentwintigste met een vriend Parijs bezocht om daar eens flink de bloemetjes buiten te zetten. Daar aangekomen zochten we een goedkoop hotelletje en kwamen in een achterbuurt terecht omdat er in de nettere buurten destijds nog geen goedkope accommodaties te vinden waren. We kwamen aan in een straatje dat ik al eerder gezien leek te hebben. Gelukkig bevonden zich er in deze straat enige hotelletjes en we vroegen bij het eerste of er toevallig twee kamers vrij waren. Het vreemde was dat ik ineens spontaan Frans begon te praten. Dit was vreemd. Heel vreemd! Zeker als je in beschouwing neemt dat ik het grootste deel van de tijd dat ik op de middelbare school Franse les gehad heb, op de gang vertoefde. Dat het Frans mij destijds dus niet écht lag. En ik daarom zo snel als het kon het Frans liet vallen. De hoteleigenaresse noodde ons binnen in haar eigen woonkamer om het een en ander te bespreken en in te vullen en ik bleek tot mijn verbazing gewoon een praatje te kunnen maken met haar en haar lange, magere echtgenoot die in zijn groezelige onderhemd rondliep met daaroverheen een holster met pistool er in. Hij vertelde ons niet bang te hoeven zijn omdat hij bij de politie in burger werkte en straks aan het werk moest. Het zevenjarige dochtertje had haar armpje gebroken en ze vertelde me dat ze van de trap gevallen was. En dat ze naar het ziekenhuis waren geweest. Dat had ze erg eng gevonden. Het had heel veel pijn gedaan en ze had een mooie pop voor de schrik gekregen. Mijn vriend vertelde later met open mond te hebben staan luisteren. Je leek wel een verrekte Fransoos sprak hij. Waar heb je dat geleerd? Die hele week vakantie bleef ik zo goed Frans spreken. Toen ik jaren later met mijn vrouw langs de Loire ging kamperen kwam ik met mijn Franse taal niet veel verder dan wat ik op de middelbare school geleerd had. Vreemd!

Tegenwoordig wordt mijn kennis van het Frans weer aardig opgekrikt. Ik mag onze oudste regelmatig overhoren. En merk daarbij dat het feitelijk niet eens zo heel moeilijk is! Veel woorden lijken namelijk erg of zijn zelfs exact gelijk aan Engelse woorden. En betekenen dan ook hetzelfde! Toch zal ik niet snel meer naar Frankrijk reizen. Ik ervaar er altijd een enigszins beklemmend gevoel. Misschien komt het omdat ik in mijn eerste levensjaren regelmatig droomde dat ik als bloot engeltje over bloederige en rokende slagvelden zweefde. Toen herkende ik de uniformen van de dode en gewonde mannen onder me nog niet. Later wel! Het bleken uniformen uit de Napoleontische tijd. (N.B. Toen ik erg klein was hadden we (tegenwoordig ondenkbaar) thuis nog geen TV, dus ik kan onmogelijk dergelijke beelden op het kijkbuisscherm gezien hebben.)

Lees meer >> | 1738 keer bekeken

Hoe een eenzame fietsenboer uit den Haag in één column terecht komt met de blote borst van Jeniffer Lopez!

Dames en heren: vandaag heb ik speciaal voor u een vrolijk en leuk nieuwsfeitje opgezocht! Den Haag heeft naar verluid momenteel zo ongeveer de leukste fietsenmaker van Nederland! Zijn naam is: "Kabiru Arahmani". Deze volledig in ons land geïntegreerde voormalig Ghanese "fietsenboer" zoekt namelijk een vrouw. Hij deed dit op ludieke en oud-Hollandse wijze door voor zijn winkelruit een groot bord te plaatsen waarop staat: "fietsenboer zoekt vrouw"

Deze immer vrolijke fietsenmaker kon namelijk na de scheiding van zijn vriendin (al ruim vier jaar geleden) nog steeds geen nieuwe geliefde vinden. Aldus ging hij naarstig op zoek naar een origineel idee om zijn toekomstdroom, het vinden van een nieuwe geliefde, waar te maken. Zonder vrouw is de nu al sinds 1997 verblijfsvriendelijke Ghanees namelijk in het geheel niet gelukkig. Hij zoekt een vrouw die zelf ook werkt en niet te beroerd is om net zoals Kabiru de handjes uit de mouwen te steken. Ook moet de betreffende dame een positieve en vrolijke instelling hebben. Dat heeft Kabiru namelijk zelf ook. Over de romantische c.q. erotische kant wordt helaas niets vermeld. Al lijkt me dat in dezen toch niet geheel onbelangrijk.

Deze vriendelijke en vrolijke fietsenmaker staat in zijn wijk bekend als een eerlijke, hardwerkende en vrolijke man die ook een serieus gesprek niet schuwt. Hij heeft destijds, toen zijn verblijfsvergunning goedgekeurd was, hare majesteit de koningin een persoonlijke bedankbrief gestuurd. Zo blij was hij. Ook hangt hij elke dag een andere landsvlag in de vlaggenhouder van zijn fietsenwinkel. Dit doet hij omdat hij iedereen welkom wil heten in zijn zaak. Ongeacht geloof, ras of huidskleur. Er staat zelfs "Ni Hao" op de deur geplakt. Dát is omdat Kabiru vooral een zwak voor Chinezen heeft. "Omdat ze zo hard werken" aldus Kabiru! Resumé Overflakkee: eenzame en wellustige Haagse dames: grijpt uw kansen op deze hoofdprijs en wees er snel bij!!!







Er was evenwel voor vrouwminnende mensen zoals ik (en Kabiru) nog veel meer verrassend en vrolijk nieuws de afgelopen week! Gisteren las ik namelijk dat de negentienjarige tennis-ster Simona Halep vorig jaar haar borsten heeft laten verkleinen van "double-D" naar een "single-B". En het hielp: haar prestaties schoten door haar minder om haar oren zwabberende borsten omhoog en ze heeft als bijkomend voordeel geen rugpijn en striae meer! Mooi nieuws toch?

Lees meer >> | 5080 keer bekeken

Dubbelcolumn: Mijn tandarts / Dyslexie

Mijn tandarts

Sorry lieve lezers en lezeressen, maar ik ga het dit keer niet hebben over de niet zo vrolijke Partij Van Volksverlakkers van onze ongeëvenaarde allochtonenverschrikker: “de enige echte poederpruik Geert Wilders!” Deze PVV, bij monde van Joram van Klaveren, pleitte er van de week namelijk bij de minister van Binnenlandse Zaken Piet Hein Donner van het CDA voor om ook kleinkinderen van immigranten als allochtoon aan te merken. Jorammeke heeft dat overigens niet zelf uitgevonden, maar opgepikt bij het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). Dit instituut schreef vorig jaar namelijk een verkenning naar de “niet westerse derde generatie“. Dit deden ze om de mate van integratie van allochtonen en hun kinderen te meten en de effectiviteit van het integratiebeleid te toetsen. Omdat de problemen die deze mensen veroorzaken anders op de rekening van autochtonen komt te staan, wil de PVV de derde generatie ook maar meteen allochtoon noemen. Tachtig procent van de derde generatie allochtonen is namelijk jonger dan 10 jaar. Pure haatzaaierij als u het mij vraagt. En daar wil ik het er niet over hebben vandaag!

Ik wil het ook niet hebben over het feit dat een ander PVV kamerlid; Martin Bosma meer Nederlandstalige muziek wil op radio 2. Meer “Frans Duits Engels Bauer” dus en Wolter Kroes, Hannes of Jannes of Sieneke! Nog meer? Ik zet tegenwoordig Radio 2 ’s morgens van negen tot twaalf al uit vanwege het grote piratenmuziekgehalte. Mijns inziens vinden Nederlandstalige muziekliefhebbers hun muziekkeuze zelf wel op de diverse zenders terug. Daar hebben ze echt die PVV niet bij nodig! Wat een betutteling!

Nee, ik wil het hebben over kleine dingetjes. Gewone alledaagse bezigheden. Zoals mijn tandartsbezoek gisteren. Ik heb namelijk een geweldige tandarts. Een vakman pur sang! Het is werkelijk fantastisch hoe hij vol concentratie zijn werk zit te doen. Jammer genoeg heeft hij daarentegen het empatisch vermogen van een pitbull piranha. Ik heb hem ooit eens een stagiaire uit horen foeteren omdat ze per ongeluk een verkeerd bandje aangaf. Daar lustten de honden geen brood van! Doch desalniettemin ga ik zelf graag naar hem toe. Mijn tanden en overgebleven kiezen zijn in een betere conditie dan ooit. En ik geef het eerlijk toe, tegen mij is hij altijd vriendelijk. En tegen onze jongste zoon ook gisteren. Totdat deze zich zo misdroeg dat ik er zelf ook niet goed van werd. Meneer onze jongste vond namelijk dat hij het piepkleine gaatje dat er in zijn kiesje zat niet gevuld mocht worden. En waarom? Waarschijnlijk omdat onze oudste, door het wat minder sociaal correcte, enigszins autoritaire gedrag van onze tandarts niet meer door hem behandeld wenst te worden.

Mijn vrouw vindt hem trouwens ook maar een pedant mannetje. Ze is al eens bijna ontploft in zijn aanwezigheid. En eigenlijk heeft ze ook wel gelijk. Hij is inderdaad vrij autoritair en uitgesproken in zijn mening over gezag. Waar wij onze kinderen met liefde en rede proberen op te voeden, zwaait hij volgens zijn eigen zeggen met harde hand de scepter thuis. Neem zijn eigen kinderen! Die luisteren wel naar hem! En als er dan een tandarts zegt dat ze een fluoridenbadje moeten? Dan zal dit gewoon moet gebeuren! En zo niet? Dan zwaait er wat! Wij vinden dat onze kinderen dit niet hoeven. Elke keer als ze die smerige bitjes gevuld met fluoride in hun mondjes geperst kregen moesten ze overgeven. Letterlijk! Dus laten wij ze hun tanden tegenwoordig gewoon goed poetsen met een fluoridenhoudende tandpasta. Dat is ons inziens net zo goed.

Onze jongste heb ik trouwens wel even aangesproken op zijn misdraging. Dat dit toch echt niet kan. En hem verteld dat ik het prima vind dat hij zijn kiesje niet wil laten vullen. Maar dat daar wél consequenties aan verbonden zijn. En die zijn: hij zou best wel eens flink tandpijn kunnen gaan krijgen. En: “totdat hij naar een tandarts gaat, en dan maakt het me niet uit of hij nu naar mijn tandarts of een andere, meer mensvriendelijke, krijgt hij geen snoep, limonade en chips meer. Maar alleen nog gezonde dingen zoals fruit, groente, melk, water enz. enz.” Ik verwacht (hoop) dat hij snel zal zwichten. Alhoewel? Hij is best koppig. Gelukkig maar! Een kind moet zijn eigen keuzes kunnen en leren maken. En weten wat daarvan de consequenties kunnen zijn. Daar leert het mijns inziens meer van dan dat ik als ouder zeg: “dit moet je doen en dat mag je niet“.

Ziet u wel? Ik kan véél beter over alledaagse, huiselijke dingen en persoonlijke ervaringen schrijven. Die zijn veel leuker om te delen. ;-)

_______________________________________________________

Dyslexie

Zo, het zit er weer op voor onze kinderen. Ze hebben weer vakantie! En ze hebben het verdiend dit jaar! Het was hard werken voor hen de afgelopen maanden. Alle agenda's waren volgepland. Onze oudste had haar laatste TRAP (Toetsen, Repetitie en Activiteiten Periode) weken. Plus de daarbij horende feesten en andere verplichtingen, zoals gezellig barbecuen en naar de disco. (Of hoe heet zoiets tegenwoordig?) Dan schiet het studeren er wel eens bij in, maar ondanks alles heeft ze nu een prachtig rapport! :-)

Onze middelste had het dit gehele schooljaar enorm druk met zijn CITO toetsen, het schoolverlaters kamp en her en der afscheidsfeestjes. Nog meer schooltesten vulden zijn agenda, evenals bezoeken aan open dagen van middelbare scholen, toelatingsexamens en gesprekken voor de Art klas, de afscheidsmusical, oefendag op het VMBO enz. enz. We hebben afgelopen week na afloop van de musical een klein traantje weggepinkt. Het was ontroerend te zien hoe hij zich op deze school thuis voelde. Op een gegeven moment werd hij, samen met wat vriendjes naar voren geroepen. Een juf vroeg: waarom denken jullie dat we jullie hier geroepen hebben? Direct riep onze middelste spontaan: Omdat we cool zijn! En nu gaat hij daar weg. Weg van die veilige en vertrouwde plek en weg van die betrokken en enthousiaste leraren en leraressen. Weg van de meeste vriendjes en vriendinnetjes. Alweer een stap dichter bij de “grote boze mensen wereld”.

Onze jongste, die tot halverwege dit jaar eigenlijk altijd supervrolijk en positief in het leven stond, raakte dit schooljaar volledig in de war. Hij werd mopperig, sliep slecht en zat kennelijk niet lekker in zijn velletje. Dit kwam omdat hij, hoewel hij eigenlijk superslim is, er op school zo goed als niets van bakte. Hoe kon dat nu? Ons dappere mannetje dat altijd zo adrem en gevat antwoord geeft. Dat mannetje dat altijd zulke moeilijk woorden weet te uiten; en dan nog in de juiste context ook! Hij wist alleen niet hoe hij ze goed op moest schrijven. Of lezen. Gelukkig had hij slimme juffen. Die dit ook niet vonden kloppen. En zich eens goed achter de oren gingen krabben. En tot de conclusie kwamen dat hij best wel eens dyslectisch zou kunnen zijn. Hij schreef tenslotte alles onduidelijk achter elkaar en aan elkaar vast. Schreef feitelijk niet, maar tekende de letters. En raadde soms woorden in plaats van ze te lezen. Of schreef woorden fonetisch op. Hij werd dus getest. En dubbelgetest. Het resultaat van al die tests maken was, dat hij zich natuurlijk nog ongelukkiger ging voelen. Hij voelde zich dom. En het zat er dik in, dat als hij niet dyslectisch zou blijken te zijn, dat hij dan zou blijven zitten. Dat hij groep vier nog eens zou moeten doen. En dat was wel het laatste wat hij wilde. Er brak dus een spannende tijd aan voor ons kleine, grote mannetje.

Afgelopen maandag was eindelijk de uitslag bekend. En werden wij uitgenodigd voor een gesprek. Vrijwel direct na binnenkomst vielen de verlossende woorden: uw zoon is dyslectisch. Zijn intelligentie is normaal, en uit verschillende tests bleek dat hij op sommige punten zelfs ruim boven de middenmoot uitstak! Gelukkig! Hij is dus alleen maar dyslectisch! Hoera! Er wordt nu na de zomervakantie een begeleidingstraject gestart. Hij krijgt, naast meer aandacht op school, (Dank je wel leerkrachten! Ook voor de extra zorg en aandacht die hij al van jullie gehad heeft! ) veertig tot zestig uur extra begeleiding. Door een externe therapeut. Deze deskundige geeft hem dan handvatten hoe hij met deze "handicap" om moet leren gaan.

Bij thuiskomst vertelden we onze jongste dat er niets mis met hem was. (Dit hadden we hem natuurlijk al vaker verteld, maar toch!) Dat hij écht slim was, maar dat er een klein schroefje in zijn hoofd niet helemaal goed aangedraaid was en dat hij daarom dyslectisch was. En dat hij daarvoor na de zomervakantie hulp krijgt. Én dat hij straks tóch naar groep vijf mag! Je zag letterlijk een masker van zijn gezichtje afglijden. Zo opgelucht was hij! Hij is nu weer blij. En vrolijk!! Het zal best moeilijk worden komend schooljaar. Hij zal hard moeten werken. Maar we zullen hem erbij helpen. Het komt goed!

Lees meer >> | 1561 keer bekeken

Wilde taferelen in het AMC!!!

Loop ik gisteren na een onderzoek door het Amsterdams Medisch Centrum (AMC), bots ik bijna tegen meester Bram Moszkowicz op! Jawel! Tegen 's Neerlands meest bewonderde, beroemde en waarschijnlijk evenzeer beruchte strafpleiter ooit. En ik moet toegeven: in het echt ziet hij er net zo charmant uit als op de TV. Hij liep innemend geanimeerd te keuvelen met een mooie jonge dame. En wat een mooi pak had hij aan. Zacht grijs-blauw in een mooie niet kreukende zomerse linnenmelange. Scherp gesneden en perfect passend. Cut to the bone, maar dan goed. Zijn aartsrivaal Jord Kelder met zijn veel te kleine pakjes en kekke sokjes zou hier eens een voorbeeld aan moeten nemen! En wat dacht u van zijn schoenen? Vanzelfsprekend niet minder dan perfect! (En ik kan het weten als schoenengek) Het viel me op dat hij echt is zoals hij in de media overkomt. Altijd vol aandacht naar de persoon waar hij op dat moment mee is. Daarbij de buitenwereld volledig negerend. Geen wonder dat alle vrouwen als een blok voor hem vallen! Helaas ook mijn eigen geliefde, die op dat moment naast me liep.

Vanzelfsprekend zou ik mezelf niet zijn als ik niet zou denken: wat doet zo'n man hier? Een zo levenslustige en viriele man in de bloei van zijn leven. Hier in het AMC? Zou hij een bezoek hebben gebracht aan een zwaargewonde criminele cliënt? Of zou hij wellicht zelf iets onder de leden hebben? Wat zou hij dan wel mankeren? Wellicht heef hij chronische migraine. Hij kijkt regelmatig nogal zorgelijk uit zijn ogen. Of zou hij rugklachten hebben? Wellicht een vette hernia? Hij heeft immers een staand beroep. Of zou de heer Moszkowicz mogelijk net zoals wij gewone stervelingen bij een uroloog zijn geweest voor een sterilisatie? Kan ik me wel iets bij voorstellen. Hij heeft tenslotte een mooie en pittige vriendin! En dan heb je niet altijd zin om naar allerlei voorbehoedsmiddelen te grijpen. Heb het zelf ook ooit laten doen. En heb er alleen maar plezier van. Maar nee, daar liep hij te vief voor rond. Wellicht had hij een hartfilmpje laten maken. Hij leidt op de keper beschouwd een nogal enerverend leven. Of leverklachten? Met zijn levensstijl vol rijkelijk gevulde diners die weggespoeld dienen te worden met de nodige mooie wijnen en andere alcoholica zou dat natuurlijk ook mogelijk zijn. Maar nee, hij zal waarschijnlijk bij een cliënt op bezoek zijn geweest. Grootheden gelijk Bram Moszkowicz zijn vanzelfsprekend nooit ziek en sterven nimmer echt. Zij hebben het eeuwige leven en zullen niet licht vergeten worden.

Zelf ben ik heimelijk al jaren een groot fan van deze meester Abraham Moszkowicz. Natuurlijk, hij heeft niet altijd de meest sympathieke cliënten zoals de in 2003 vermoorde Cor van Hout, of de Surinaamse legerleider Desi Bouterse. Of wat dacht u van onze eigen lagelandendiva met de scherpe tong Patty Brard. En vastgoedmagnaat Willem Endstra en zijn kompaan Stille Willem Holleeder. Of de populair populistische politicus Geert Wilders? Hij heeft zelfs voetballer Robin van Persie bijgestaan. En dan vergeet ik waarschijnlijk nog vele andere beroemde en beruchte cliënten. Doch ik vind het schitterend om hem geëmotioneerd en vol passie te horen pleiten. De brave man kan je laten huilen als een volkszanger. En je even later laten lachen als de beste komiek. Hij manipuleert rechters, openbare aanklagers, mediagrootheden en het publiek alsof het niets voorstelt. Hij lijkt feiten en volzinnen rechtstreeks uit de lucht te plukken en ze precies op de zere plek te plaatsen. Als een gesoigneerde marktkoopman windt hij een ieder losjes om zijn vinger. Om diezelfde persoon even later weer los te laten en over iets geheel anders te beginnen. Diezelfde vinger heft hij regelmatig om zijn woorden te verduidelijken en bekrachtigen.

Zoals deze man het vermogen heeft om van de hak op de tak te springen; puur om her en der verwarring en onrust te zaaien is magnifiek! Wat een klasse! Als ik eerlijk ben zou ik wel eens een dag een zitting waarin hij optreedt willen meemaken. Hoogstwaarschijnlijk is dat hetzelfde als een bezoek aan het theater. Feitelijk is de heer Moszkowicz de grootste acteur van ons land. En misschien ook nog wel daarbuiten! En mocht ik onverhoopt ooit een advocaat nodig hebben, dan hoop ik dat hij me zou willen bijstaan. Dan heb ik bij voorbaat al gewonnen!


***Even dit terzijde: over vrije liefde door sterilisatie gesproken! Het viel me in het AMC op dat het crimineel druk was bij de SOA poli. Wij hoorden dat bij toeval aan een belendend tafeltje, deze poli is vlak naast de koffiehoek bij neurologie. Het schijnt daar namelijk flink raak te zijn de laatste tijd. En, dit is echt geen grapje, daarbij gaat het hoofdzakelijk om mensen op leeftijd. Er verspreid zich een ware tsunami van geslachtsziekten over ons calvinistische en koude vergrijzende kikkerlandje. Bejaarde dames willen namelijk ook wel eens sex. Logisch! Maar dán blijkt dat er nog slechts enkele levende mannelijke exemplaren op al die hunkerende en wipgrage dames in zo’n bejaardentehuis over te zijn. En die mannen hebben door het grote aanbod flinke vermoeidheidsverschijnselen. Én dus schijnbaar geen kracht meer om voor de zoveelste keer met van opwinding bibberende handen een condoom over hun stramme lid heen te schuiven. En duiken dan onbeschermd in hun volle glorie op de betreffende dame. En een beestje of bacterie is dan zo overgesprongen . . . . . en daar helpt geen onverzadigbare vetzuurrijke Becel tegen!

Lees meer >> | 2004 keer bekeken

Boring Prince Charles (Hendrik de Staatsboskabouter deel drie)

Gisteravond kwam Hendrik door het kattenluikje naar binnen gezwalkt. Hij had onmiskenbaar te diep in het glaasje gekeken. We zaten net op Nederland 3 naar de nabeschouwingen van het huwelijk tussen Willy en Kate, eh, sorry, William en Catherina te kijken. Daar werd verteld dat de immer olijke broer van de Britse kroonprins, Bonny Prins Harry waarschijnlijk niet door prins Charles verwekt zou zijn, maar door de lijfwacht van Diana. Hendrik liet een grote boer. Haha zei hij. En toch is hij een écht kind van Boring Prince Charly, ik was er zelf bij, hik! Was jij er bij vroeg ik. Heb jij toe staan kijken terwijl die twee aan het copuleren waren? Viespeuk! Dat doe je toch niet? Ik kon er niets aan doen sprak Hendrik en hij stak zijn handen ter overgave in de lucht. Ik was op dat moment een gebroken poot aan het spalken van een veldmuisje. Doe mij trouwens maar eens een lekker glas Glen Morangie. Of heb je die niet? Sorry zei ik, i only have Famous Grouse in the house. Dat moet dan maar sprak Hendrik weer. Daar kan ik ook wel mee leven! Ik schonk een vingerhoedje whisky voor hem in en gaf het hem. Proost! Neem er zelf ook een sprak hij en hij vervolgde zijn verhaal.

Hendrik nam een ferme slok en begon: het was op een koude dag halverwege december. Ik logeerde in de buurt van Edinburg bij een neef van me. Neef Martin Snodaerdt, het hoofd van de hogere kabouterkostschool om exact te zijn. Ik was daar om gastcolleges bosbeheer te geven. Martin had tijdens zijn avondwandeling in het universiteitspark iets klaaglijk horen piepen in een nabijgelegen schuurtje. . Hij gluurde voorzichtig door een kier in de deur en zag midden op de vloer een gewonde muis liggen. Hik! Het arme beestje had met zijn pootje in een val vastgezeten en het was daarbij gebroken. Martin had hem daaruit bevrijd en naar een veilige plek achter in het schuurtje gesleept. Daarna had hij mij erbij gehaald om het pootje te controleren en spalken. Ik ben tenslotte gediplomeerd Staatsboskabouter, hik. Plotseling ging de deur van het schuurtje open en je raad het reeds: jawél! Prince Charles kwam voorzichtig om zich heen kijkend naar binnen geslopen. Hij was kennelijk ietwat beschonken. Achter hem aan kwam een giechelende Diana. Charles riep iets van "Jolly Good" en "Cheerio Lassy", maar Diana riep sssssst! en maande hem tot stilte. Charles tilde zzzijn kilt op en warempel het is waar! Hik! Een kilt wordt dus echt zonder onderbroek gedragen. En ik moet zeggen; Charles stond zzijn mannetje. nou ja, even dan. Eerlijk waar! Hik! Buuurp! Hendrik gaf over. Sorry, sorry, ik denk dat ik beter even wat kan gaan zzzlapen. Heb jij nied ergenz een veilige zzlaapplek voor me? Katten zijn namelijk gek op kabou . . .derzzzzzzz. Hed zzzijn eigenlijk onzzze enige natuurlijke vijanden. De krrrengen! Takkebeesten! Hik! Grp. Snurk. zzzzzz Hendrik viel nu echt in slaap. In zijn eigen braaksel.

Ik veegde hem met de punt van een theedoek voorzichtig een beetje schoon en legde hem in Harry's oude bedje in de hamsterkooi. En zette die kooi naast mijn eigen bed op het nachtkastje. Daarna deed ik wat water in het drinkbakje. Hij zou wel eens flinke dorst kunnen krijgen. Ik deed voor de zekerheid het deksel erop en legde daarop weer een baksteen. Dat zou hem wel veilig houden vannacht!

De volgende morgen werd ik met een kloppend gevoel in mijn hoofd wakker. Vreemd! Zoveel had ik gisteren toch niet gedronken? Ik had ook helemaal geen hoofdpijn! Ver weg klonk een stemmetje. Het riep me. Wat was dat nu? Met mijn nog duffe hoofd keek ik om me heen. De wekker stond op hal zes. Wat vroeg nog! Ik draaide me om en wilde verder slapen. Ik zag de hamsterkooi en besefte plotseling wat de oorzaak van het kloppen was. En van het stemmetje! Hendrik! Natuurlijk! Die had ik helemaal vergeten. Hij klopte als een gek op de hamsterkooi. Ook goedemorgen Hendrik riep ik lachend. Goed geslapen? Een beetje hoofdpijn misschien? Hendrik gromde wat en riep: haal me hier nu maar eens uit verdorie! Het wordt hier benauwd.

Ik bevrijde hem uit zijn kooi en nam hem mee naar de keuken. Daar aangekomen gaf ik hem een bakje water en knipte een klein stukje van de theedoek af zodat hij zich kon wassen en afdrogen.. Ik zal niet in details treden, maar hij stonk vreselijk. Hij rook bijna als een dode hamster. Hendrik waste zich en je zag hem met de minuut opknappen. Koffie riep hij. In vredesnaam koffie! Veel en sterk graag! Ik zette het espresso apparaat aan, wachtte tot het lampje groen werd, vulde mijn eigen kop, en gaf hem ook wat op een lepeltje. Terwijl ik een paracetamolletje voor hem fijnstampte zei ik: als je de volgende keer weer hier komt neem dan je eigen servies mee. En je eigen hoofdpijnpoeders. Deze krijg ik nooit fijn genoeg voor je. En zuip niet zoveel man! Voor hetzelfde geld was je gisteravond een kat tegen gekomen en dan had je nu geen kater gehad! Nee, dan was je in een haarbal terechtgekomen. Hendrik nam een slok koffie, verontschuldigde zich en beloofde beterschap. Hij zou volgende week weer voorbij komen. Nuchter! Ik zweer het!

Hoe liep het verhaal van de copulerende Charles en Diana eigenlijk af vroeg ik nieuwsgierig. Eh, heb ik het daarover gehad? Oh jee, dan was ik wel écht dronken zeg! Dat is eigenlijk beroepsgeheim! Ach: zo spannend was het niet. Charles was net zoals de meeste mensenmannetjes snel klaar. Hop hop: erop en eraf. Geen wonder dat Diana haar heil later bij bodyguards zocht. Het was niet echt spannend. Echter het gevolg van deze daad was wel dat Diana zwanger werd. En geloof me: wij voelen zoiets aan. Vraag me niet hoe en waarom, maar gediplomeerde Staatsboskabouters weten direct of het visje in de kom glipt. Om het maar eens plastisch uit te drukken. Daar hebben we voor geleerd. Maar nu moet ik als de sodemieter naar huis. Moeder de vrouw zal me wel achter de deur op staan te wachten met haar gekakel. Krijg ik nog meer koppijn! Ach, verder is ze wel lief. Hendrik gaf me een vette knipoog. Ik verzin wel een smoesje. Help eens even! Ik liet hem in mijn hand plaatsnemen, bracht hem naar buiten waar het zonnetje reeds heerlijk scheen, en zette hem op de vuilnisbak. Hij floot weer even schriel en ja hoor! Daar kwam de ekster weer aangevlogen. Hendrik kroop op de rug van het grote beest, mompelde een groet en vloog weg.

Lees meer >> | 1716 keer bekeken

Datingvirus besmet Nederland!

Lees meer >> | 2229 keer bekeken

Macht erotiseert.

Hallo bovenstebeste lezer met dit IP adres: IP: 82.171.109.17, wat leuk dat je telkens weer deze blog opzoekt. Mocht je meer informatie willen, neem dan gerust contact met me op!

Vrolijke groeten, Gert

Lees meer >> | 2171 keer bekeken

Jonge oma

De mannen waren deze week vrij van school. Ze hadden twee weken meivakantie. En dus begonnen ze zich na de eerste vrije week te vervelen. Ze begonnen ruzie te maken. En flink ook! Het werd dus de hoogste tijd om hardhandig in te grijpen voor ze elkaar de hersens in zouden slaan. We kwamen overeen zo snel mogelijk het plaatselijke pretpark annex zwemplas te bezoeken. Daar aangekomen nestelde ik mezelf heerlijk met een spannend boek in mijn van huis meegebrachte klapstoel. En de mannen vermaakten zich uitstekend in het water dat al een redelijke temperatuur leek te hebben. Regelmatig wierp ik een blik op de plas als ze me riepen om weer een bommetje of levensgevaarlijke onderwater stunt te aanschouwen. Ze hadden plezier. En ik dus ook.

Er kwam een leuke, jong uitziende vrouw van een jaar of vijfenveertig voor me zitten. Ze had twee kleine kindertjes bij zich. Ze spreidde haar picknickkleed uit, wurmde de kinderen in hun badpakjes, en smeerde ze in met zonnebrandmiddel. Shit! Dacht ik, ik heb de mannen niet ingesmeerd, maar werd afgeleid door een helikopter die van de naastgelegen Vliegbasis Volkel opsteeg. Ik blijf nu eenmaal een kleine jongen als ik vliegtuigen of helikopters zie. En voor wat dat betreft woon ik hier in Uden natuurlijk fantastisch met zo’n vliegbasis om de hoek. Maar dit terzijde. De helikopter was een wit met blauw exemplaar. Vreemd! Doch ik had van de week al meer kleine burgertoestellen rond Volkel zien vliegen en besteedde er verder geen aandacht aan.

De jongens hadden zich onderhand afgedroogd, wat gedronken en naar de traphelikopters en botsauto’s getogen en ik raakte verzonken in mijn boek. Ik hoorde kinderstemmetjes roepen. Mag ik een ijsje oma? Ik keek op. Ze hadden het tegen de vrouw voor me! Het bleek dus een jonge oma te zijn. Een verrekt jonge oma zelfs. Mogelijk komt het omdat ik zelf de vijftig al eventjes gepasseerd ben, maar het lijkt alsof ik tegenwoordig steeds vaker jonge oma’s zie. Het valt me gewoon op. Natuurlijk weet ik dat het in mijn jeugd heel normaal was om jonge oma’s om je heen te zien. Ik geloof dat de buurvrouw die vroeger naast ons woonde zelfs al op haar vijfendertigste oma werd. Echter: dat was toen. Ik ben er aan gewend dat onze meeste vrienden en kennissen, allemaal zo tussen de vijfenveertig en vijftig, toch noch vrij jonge kinderen hebben. Ik raakte dus, mede door een “enigszins vreemde” Becel reclame, waarin een jonge vrouw zegt te willen genieten van haar nog ongeboren kleinkind, enigszins gefascineerd door het fenomeen “jonge oma’s”

En wat doe ik in zo’n geval: ik Google even om te kijken of ik niet wat meer informatie over jonge oma’s kan vinden. En of dat het weer jonger worden van oma’s inderdaad weer vaker voorkomt in Nederland. Tik, tik tik . . . enter. Oeps! Da's even slikken. Het blijkt dus dat de erotische industrie een nieuw gat in de markt gevonden heeft: de exploitatie van oma’s! Na enkele kopjes als:“ de badmeester is na een lange dag super**** geworden. Alle jonge meiden zijn weg. Alleen is er nog een oma aanwezig. Hij ***** haar ***** vol. . . . “ heb ik het wel weer gezien. Snel maar even een ander zoekresultaat zoeken. Ik tik dus jonge oma zonder ‘s en druk op enter. Aha! Da’s al beter. Hier vind ik wel wat ik zoek. Ik kom er dus achter dat het regelmatig voorkomt dat vrouwen al jong oma worden. Ik lees hier over een oma van eenenveertig. En daar is er een van negenendertig. Het komt dus inderdaad vaker voor.

 En dan lees ik dat de nu dertigjarige Giulia Ellia uit Napels zichzelf vorig jaar de jongste oma van Europa mocht noemen. Ze kreeg zelf op haar vijftiende een dochter die op haar beurt vorig jaar maart op haar veertiende een kind kreeg. Ze schijnen er erg gelukkig mee te zijn. Ik moet er nu eerlijk gezegd nog even niet aan denken opa te worden. Hou me ten goede, ik wil dolgraag ooit eens opa worden, en het liefste meerdere keren. Maar ik moet er toch echt niet aan denken dat mijn nu vijftienjarige dochter binnenkort mamma wordt. Laat haar eerst nog maar eens lekker genieten van haar onbezorgde leventje. En gaan studeren. En gezellig uit gaan. En dan straks als ze gesetteld is, dan mogen de kleinkinderen komen. En dan wens ik dolgraag op te passen als ze wil blijven werken. Maar nu nog niet!

Vanmorgen las ik op mijn I Pad dat er een helikopter was neergestort in Veghel. Het bleek de bewuste heli te zijn die ik op had zien stijgen. De piloot, een vijfenzestigjarige man uit Apeldoorn, kon gelukkig ongedeerd het toestel verlaten en de brand blussen zodat de schade beperkt bleef. Vijfenzestig. Dat ben ik over dertien jaar. Een mooie leeftijd om opa te worden.


 

Lees meer >> | 1889 keer bekeken

Kikkerbil (gedicht)

ik heb vandaag een kikker gekust
zomaar prompt verloren
hij zat daar aan de waterkant
al in de zonnegloren

er gebeurde niets
zelfs geen gekwaak
hij smaakte ietwat bitterig
had verder kraak noch smaak

een prins kwam niet naar voren
ondanks de zonneschijn
misschien omdat ''k geen meisje ben
of ''t is domweg een chagrijn

misschien heb ik een pad gekust
ik zie niet echt verschil
zal ik de kok eens vragen
best lekker kikkerbil

Lees meer >> | 1803 keer bekeken

Kip zonder kop (gedicht)

Daar liep laatst
een kip in ''t rond
ze botste keer op keer
mijn onderdanen zeer
het begon me ietwat
te vervelen
zodat ik korzelig
aan haar vroeg
bent u soms rozig
of kippig
enigszins van de leg?
maar al wat ik oreerde
ze kakelde en kukelde
scharrelde heen en weer
zag me niet staan
even stond ik er bij stil
en liep ik dom te dralen
deze kip was zonder kop
Lekker!
snel even plukken
en dan op de grill
kippenvel van genot

Lees meer >> | 6620 keer bekeken