In memoriam: Harry.

Vanmorgen vond ik Harry. Dood. Een kaalgevreten skeletje in zijn kooi. Opgegeten door de kat van de buren. Ik ben er kapot van. Harry was al bij me sinds mijn vierde of vijfde. Ik had hem in de bossen rond Epe gevonden. Mijn pappa en mamma vertelden destijds dat hij wel eens heel oud zou kunnen worden. Het was zelfs mogelijk dat hij me zou overleven vertelden ze. Het mocht helaas niet zo wezen.

Waarschijnlijk was hij al zo rond de vijfendertig toen ik hem vond. Echter: precies wisten we dat niet. Hij was immers nooit officieel aangegeven bij de burgerlijke stand. Het was een stevig en harig, maar lief kereltje. En monter dat hij was! Altijd was hij in voor grappen en grollen. Hij was een kei in verstoppertje spelen, maar liet zich altijd weer met liefde vangen. En Harry kon knuffelen als de beste! Als ik sliep lag hij altijd naast me op het nachtkastje. Vanzelfsprekend in zijn eigen bedje; want bij mij in bed was natuurlijk te gevaarlijk. Ik zou hem immers zomaar ongewild kunnen pletten! En dan zou hij doodgaan. Dat wilde ik vanzelfsprekend niet.

We hebben door de jaren heen heel wat meegemaakt samen. Soms nam ik hem stiekem mee naar school. Dat was niet zo handig. Hij kriebelde namelijk nogal. En ik kon hem tenslotte niet in mijn schooltas laten zitten. Stel je voor dat iemand ertegenaan zou schoppen. Of nog erger, ermee ging gooien! Dus verstopte ik hem meestal onder mijn blouse. Dan had hij het meteen lekker warm. Het enige nadeel daarbij was dat hij nogal winderig was. En die scheetjes stonken met toch! Hij was verstokt vegetariër en vooral verzot op truffels, paddestoelen, uien en knoflook. En dat ga je ruiken natuurlijk. Maar hij zocht en verzamelde zijn eten zelf in het bos hier in de buurt als ik hem uitliet. Dat dan weer wel.

De leraren en leraressen op school vroegen wel eens of ik wel helemaal gezond was. Er hing altijd zo'n enorm vieze lucht altijd om me heen! Ik vertelde hen dan maar dat ik een Fret in huis had. En dat het normaal was dat die zo stonken. Ik kon ze moeilijk de waarheid vertellen over Harry. Waarschijnlijk zouden ze me niet eens geloven. Want ik was een van de weinigen die hem kon zien. En voelen. Dat komt omdat mijn familie heel ver verwant is met Harry en zijn soortgenoten. Harry was namelijk een harige boskabouter. Een echte! En die zijn tegenwoordig zeldzaam. Ik besloot dus voor hem te blijven zorgen alsof hij mijn eigen vlees en bloed was. Er was echter één klein probleempje. Harry was een tikje schizofreen. En dat was toen hij jong was nog niet zo storend, maar later werd het al maar erger en erger. Hij had een altijd dronken scheepskapitein, een zeemeermin en een slager in zijn hoofd zitten. En nu zul je denken: een dronken kapitein en een zeemeermin lijken me flink lastig, maar een slager zal wel meevallen. Dus niet! Die was juist het ergste. Op de momenten dat hij slager was ving hij in het begin nog krekels, muizen en mollen om te slachten, maar gaandeweg ging het van kwaad tot erger. Hij ving en slachtte onder anderen onze eigen hamster en een van de katten van de buren. Op een gegeven moment wilde hij zelfs mijn broertje slachten. Hij had hem al gevangen. Ik was nog net op tijd.

Zodoende moest ik hem zo nu en dan opsluiten. Ook 's nachts. Ik wist tenslotte niet wat hij uit zou gaan vreten als ik sliep. Voor hetzelfde geld zou hij mij slachten. Hij beweerde vanzelfsprekend bij hoog en bij laag dat hij dat nooit zou doen, maar ik vertrouwde hem niet meer. In het begin stopte ik hem in een terrarium, maar daaruit kon hij makkelijk ontsnappen. Net als die hamsterkooi, alhoewel hij het rad wel erg leuk vond! Maar zo nu en dan ging hij, als hij de zeemeermin was in het water zitten. Een gevolg daarvan was dat ik hem een keer half verzopen in het drinkbakje vond. Ik kon hem nog net met veel moeite reanimeren. Een week later was ik hem kwijt. Ontsnapt uit de hamsterkooi. We zochten ons rot, maar konden hem nergens vinden. Tot op een gegeven moment iets hoorden. Er kwam een vreemd geluid uit de drankkast. En ja hoor, daar was hij. Hij zat gevangen in een likeurfles. Laveloos was hij. Hij had een hele fles van mijn moeders bruidstranen leeggedronken en zong nu luid de meest schunnige zeemansliederen. Ze heette Bloody Mary, hik, en was de schrik der zee, hik, hik . . . . dus drink op Bloody Mary, hik, en op alles wat ze deeeeee . . . . burp! We moesten de likeurfles voorzichtig kapotslaan, want hij kon er zelf niet meer uit komen.

Zo ging het niet verder. We besloten dat hij tegen zichzelf beschermd moest worden en hingen hem 's nachts in een klein kanariekooitje aan het plafond. Daar kon hij vast niet uit ontsnappen. We werden samen ouder en ik kreeg een vrouw en later ook kinderen. Zo nu en dan had hij een paar goede weken, maar je moest hem continue in de gaten houden. Ik had ook mijn werk en kon hem niet meer overal mee naar toe nemen. Dat was immers te gevaarlijk. Voor hetzelfde geld ging hij weer drinken. Of erger: zwemmen. Of nog erger: slachten! Misschien zou hij zelfs nog een vierde extra persoonlijkheid ontwikkelen. We vonden een oplossing: Als ik niet thuis was zouden Jaap en Keesje, onze forse twee eïge tweeling van even over negen, twee verantwoordelijke knapen, voor hem zorgen. Met de hand op hun hart bezwoeren ze mij Harry goed te verzorgen. En ze deden ook hun best. Maar het ging gewoon niet.

Harry was namelijk op een gegeven moment begonnen met bijten. Hij dacht dat hij een hondsdolle wolf was. Inderdaad: het was waar we al bang voor waren. Hij had een nieuwe persoonlijkheid ontwikkeld. En de jongens durfden hem niet meer te verzorgen. Hij werd agressief en kwaadaardig. Ik nam hem zelf maar weer onder mijn hoede. Probeerde zo goed en zo kwaad het ging hem te verzorgen. Maar hij wilde dit niet meer. Ik vroeg of hij misschien weer terug naar het bos wilde? Weer vrij wilde zijn? Maar nee. Hij was moe. En werd almaar zwakker en zwakker. At niet meer. Hooguit, als ik niet goed oppaste, zo nu een dan een hap uit mijn vinger. Dronk zo goed als niets meer. Zelfs niet als hij de zeeman was. Zelfs geen water. Ik had hem weer in de hamsterkooi gelegd. In zijn eigen zachte bedje. Zonder deksel. Hij was toch te zwak om eruit te klimmen. En daar is hij waarschijnlijk in zijn slaap overvallen. En nu is hij dan dood. Moegestreden. Hij kon zichzelf niet meer verdedigen tegen de kat van de buren. Tegen dat rotbeest! Ik zal Harry missen. Mijn schizofrene vriendje. Mijn eigen boskabouter. Er is een stukje van mezelf weg.

Als aandenken heb ik zijn kleine botjes en schedeltje bewaard. En zo goed als ik kon, er missen een paar botjes, heb ik alles weer aan elkaar geplakt. Harry hangt nu in de hal. In zijn kanariekooitje. Met zijn rode mutsje parmantig op zijn dode schedeltje. En die rotkat? Ach die weet niet beter. Of misschien ook wel. Misschien heeft hij wel wraak willen nemen vanwege Harry's moord op zijn oudtante. We zullen het nooit weten. Ik spreek geen kattentaal. Harry kon dat wel. Maar die is er niet meer.
 

Lees meer >> | 2181 keer bekeken

100 jaar Circus Herman Renz.

Deze week verblijde één van onze nationale trotsen, het wereldberoemde Circus Herman Renz ons dorp met een bezoek. Gelukkigerwijs heeft de eigenaar van onze plaatselijke Super de Boer, Ronald de Laak, in het verleden een poosje meegedraaid met dit reizend spektakel. En daarmede een goede band opgebouwd met circussen en wel speciaal met de familie Renz. Dit houdt dus in dat zodra het Circus eraan lijkt te gaan komen er een kortingsactie geregeld wordt door deze goede man. En hoe! Toen hij een paar jaar geleden de lokale supermarkt overgenomen had, regelde hij als heropeningstunt een gratis voorstelling, compleet met popcorn, suikerspinnen en limonade. Ook andere jaren gaf hij zodra het circus in de buurt was kortingsbonnen weg, maar dit keer had hij weer een écht mooie actie: hij had weer een complete voorstelling afgehuurd. En wij mochten bij elke vijftien euro aan boodschappen een kaartje kopen voor slechts zés euro!
  

Lees meer >> | 2648 keer bekeken

In de aanbieding.

Afgelopen donderdagmorgen stond ik om halfnegen al bij de Lidl binnen. In opdracht van mijn geliefde. Of ik even een roze hardloopjack en een zwart met roze afgebieste sportcapri wilde halen. En of ik dan meteen ook maar even een zwarte compressietop met daarbij passende compressiebroek, plus een sportbeha wilde meenemen. In de folder stond dat de aanbieding vanaf donderdag gold, dus maar meteen 's morgens vroeg op pad getogen. Ik had al visioenen van graaiende, verwilderde vrouwen voor me, maar het viel mee. Het was zelfs nog betrekkelijk rustig in de super. Een Lidl doet me op de een of andere manier altijd een beetje aan Italië herinneren. Daar heb je ook van die buurtsupers waar je van alles en nog wat kunt kopen. Echter hetgeen je echt nodig hebt, is er nooit op voorraad. Altijd kom je dan met je armen vol spullen naar buiten die je niet nodig hebt. Ach; wie weet is het ooit wel handig. En het was zó goedkoop!

Bij het schap met de sportaanbiedingen aangekomen bleek alles er zowaar nog te zijn. En nog in de goede maten ook! Naast me stond een leuke jonge vrouw van zo'n jaar of dertig. Ze had een dochtertje van een jaar of drie/

Lees meer >> | 1657 keer bekeken

Het carnaval is weer voorbij.

Afgelopen zondag hebben we in ons gezellige dorp onder het genot van een Goddelijk stralende zon mogen smullen van een mooie en gezellige carnavalsoptocht. Alles werkte mee en iedereen was vrolijk. En niettegenstaande dat het schuimend gerstenat gretig aftrek vond, viel er geen onvertogen woord. Heel ons dorp leek op de been te zijn gekomen en het was een en al sfeer en gezelligheid. De bloaskapellen, harmonieën en dweilorkesten toeterden om het hardst om eenieders aandacht. En de deelnemers aan de optocht hadden er met hun praalwagens, loopgroepen en andersoortige variaties weer enorm hun best voor gedaan om er iets moois van te maken. Onder anderen het strooizouttekort van de afgelopen koude winter werd door verschillende carnavalsgroepen met beide handen aangegrepen; en ook de komst van een Van der Valk etablissement en het nieuw te verrijzen streekziekenhuis werden veelvuldig op kolderieke wijze op de hak genomen. Brabant op zijn best!

Lees meer >> | 2665 keer bekeken

Een grote stap. Deel twee

Vertelde ik vorige week nog over de grote stap die onze kinderen in hun ontwikkeling maakten. Welnu: er is al weer een stapje bijgezet. De eerste "mee-eter" komt eraan! Jawel: haar vriendje komt hierheen! De kogel is door de kerk! Na het bezoekje aan de Efteling is het nu definitief. Een onschuldige omhelzing en wat handje warmen hebben het begeerde effect gehad. Ze vonden het beiden toch wel érg prettig voelen zo bij en met elkaar. Onze oudste is nu dus heftig verliefd en heeft met haar lief afgesproken dat hij komende maandag naar ons toe komt. Én blijft logeren! Hij schijnt reeds rond een uur of tien hier op het busstation te willen arriveren. Hij houd van vroeg opstaan. En dat voor een puber? Vreemd! Vandaar uit wenst onze oudste dat we haar en haar lief even met de auto naar het zwembad in een nabijgelegen grotere gemeente brengen. Daar is het zwembad namelijk veel exotischer dan ons eigen plaatselijke zwembad, dat volgens haar totaal niets voorstelt. Wat je van ver haalt is vermoedelijk lekkerder. Vandaar ook dat haar vriendje niet hier uit de omgeving komt waarschijnlijk.

Het liefste heeft ze dat we hen zo rond een uur of vijf, als het zwembad sluit, af komen halen. Maar als compromis vindt ze een busrit richting huis nog wel enigszins acceptabel. Maar of we ze wél even op het busstation op willen pikken. Ach! Waarom ook niet? Vooruit dan maar! Het is ook best wel een eindje lopen van de bushalte naar huis.

Tja en dan doet zich, na zo’n grote stap, ook het eerste probleem voor. Waar moet hij slapen? Ik begrijp best dat ze nu nog niets uit halen. Daar zijn ze geestelijk (en lichamelijk waarschijnlijk ook) nog iets te jong voor. En verder vertrouw ik onze oudste voor honderd procent voor wat dat aan gaat. Ze hebben nog niet eens gezoend! Waarschijnlijk is het enige waar we last van zullen hebben, dat ze tot midden in de nacht blijven kletsen. En daarmee ons uit onze slaap houden. Het beste leggen we hem daarom nu maar bij onze middelste op de kamer. Als je ze tenslotte nu al toestaat om samen op een kamer te slapen kun je het straks, als ze iets ouder zijn niet meer verbieden. Toch? Of ben ik nu ouderwets? We hebben onze oudste in elk geval ervan kunnen overtuigen wat onze mening in dezen is. En ze is het er nog mee eens ook. Ze zegt ons zelfs te begrijpen! . . . . ?

Maar het is heerlijk om je kind zo gelukkig te zien. Fantastisch om te zien hoe een gezichtje kan glimmen van vreugde. Ze straalt als de zon! En het is alsof het een heel andere vreugdeglans is als anders. Een vollere glans lijkt het wel. Liefde is mooi. Ik ben alleen als de dood voor wat er gaat gebeuren als het straks uit gaat. Bang voor het verdriet. Je hebt tenslotte het liefste dat je kind nooit verdriet heeft of zal gaan krijgen. Want dat gaat onwillekeurig op een gegeven moment gebeuren. Maar laten we er nu maar van genieten. Van de liefde! Allemaal. Én ten volle!
 

Lees meer >> | 1608 keer bekeken

Een grote stap

Komende zaterdag gaat het gebeuren. Onze oudste twee van 12 en bijna 15 gaan samen naar de Efteling. Niet helemaal alleen, want er gaan nog twee vriendinnetjes van onze oudste mee, maar toch. Het is tenslotte een hele reis. Eerst met de bus naar Veghel. Dan overstappen op de bus die naar den Bosch gaat. En dan daar op het station een half uur wachten op de snelbus naar de Efteling.

Ik lig er al dagen flink wakker van. Zij niet natuurlijk! Onze oudste heeft via het internet alle vertrek en aankomsttijden op gezocht en gecheckt en dubbelgechekt. We hebben ze geld meegegeven. En hebben ook, je weet tenslotte maar nooit waar het goed voor is, alvast de maandelijkse toelage van de oudste op haar rekening gestort. Ik zie elk mogelijk doemscenario voor me en zij denken alleen maar aan de pret die ze gaan beleven. Zij zien geen beren op de weg. Maar ik wel. Het grote loslaten begint. Vanzelfsprekend gun ik ze alle plezier en vrijheid, maar toch . . . . vind ik het spannend. Héél spannend! Als ze de bus maar niet missen. Als ze maar geen vervelende of enge mensen tegenkomen. Als ze maar geen ongeluk krijgen! Begrijp me niet verkeerd hoor. Ik loop hier écht niet de hele dag mee rond. Maar zo nu en dan speelt het wél door mijn hoofd. Ze zijn nog zo jong!

Aan de andere kant: ze weten veel meer dan ik vroeger, toen ik dezelfde leeftijd had. Ze zijn veel wijzer. Ook zijn ze veel assertiever en minder angstig voor het vreemde dan ik destijds. Maar daarentegen was ik op een andere manier zelfstandiger, zei het veel verlegener. Ik had al vanaf mijn tiende allerlei baantjes en had een enorm verantwoordelijkheidsgevoel tegenover thuis. Ik moest veel helpen in het huishouden en op mijn kleine zusje passen omdat mijn moeder zo goed als altijd ziek was. Die verantwoordelijkheid kennen onze kinderen niet. Gelukkig maar! Zij zijn zich niet bewust van de gevaren. Zij hebben niet elke schooldag vele kilometers hoeven fietsen langs blaffende en bijtgrage tuindershonden. We hebben ze niet bewust verwend, maar toch! Ze zijn zo lief hè!

In ieder geval weten ze beter dan wie ook wat reizen is. Zo jong als ze zijn hebben ze toch al flink wat van de wereld gezien. Ze hebben al diverse keren gevlogen en zijn ook al diverse malen met de trein op pad geweest. Samen met ons weliswaar, maar toch. Ze weten wat het is om op een perron o.i.d te wachten. Hebben genoeg bedelaars gezien. En hebben al eens zwervers van zich af moeten slaan die hun Mac Donalds menu‘s wilde afpakken. Die voorsprong hebben ze. Mijn eerste vliegreis was pas tijdens mijn militaire diensttijd. Een excursie naar het ijzeren gordijn met een toen al bejaarde Fokker F27 Troopship. (Een vliegtuig waar mijn opa waarschijnlijk nog aan gewerkt had. Die was namelijk vliegtuiginterieurbouwer bij Fokker.)

We hebben ze ingeprent goed op elkaar te letten en steeds bij elkaar te blijven. Samen uit, samen thuis. En verder moeten we ze maar vertrouwen. En laten genieten. De oudste heeft bij de Efteling ook nog afgesproken met een vakantievriendje. Dit is een leuke jongen die ze afgelopen zomer in Oostenrijk heeft leren kennen. En hoewel hij een jaar jonger is hebben ze veel en leuk MSN contact met elkaar en delen elkanders vreugde en verdrietjes. Maar ze zijn niet verliefd hoor! Welnee! Ik plaag haar natuurlijk zo nu en dan. En noem de jongen dan Max Laadvermogen. Hij heet namelijk Max en zijn vader is trucker. Ik heb haar uitgelegd dat hij waarschijnlijk door zijn vader zo genoemd is omdat er vroeger, toen Max zijn moeder zwanger was, op zijn vrachtwagen “MAX. LAADVERMOGEN 10 TON” stond. Hàhà . . . typisch weer een pappagrapje! Ècht niet grappig!!!

Komende zaterdag heb ik me voorgenomen niet de hele dag in de zenuwen te gaan zitten. Ik ga gewoon samen met onze jongste naar de bioscoop. Naar “Mijn opa is bankrover”. Met Michiel Romeyn (Jiskefet, Alles is liefde enz.) in de hoofdrol. De trailer hebben we eerverleden week al gezien en de film lijkt me hilarisch! Lekker lachen en genieten dus. En even afgeleid zijn . . . .

Lees meer >> | 1791 keer bekeken

Emigratiegolf

Van de week hoorde ik op de radio dat er na een jarenlange daling van het aantal emigranten vanuit Nederland, dit weer is toegenomen. Vorig jaar vertrokken ruim 118.000 mensen naar het buitenland, dit waren er 6.000 meer dan in 2009. Maar wees niet bang: door de toename van het aantal immigranten in Nederland is de bevolking per saldo wel gestegen. Laatstleden woensdag 9 februari 2011 bereikten we het mooie getal van 16 miljoen 666.666 inwoners! De PVV wil nu een pollformulier gaan ontwikkelen om te weten te kunnen komen waarom mensen het land verlaten. Wie had het ook alweer over het bezuinigen op onzinnige dingen? De meeste oorzaken zijn tenslotte al lang bekend bij het CBS. En wat gaat er gebeuren als deze landverhuizers massaal aangeven dat ze weggaan vanwege de toenemende intolerantie in ons land? Dat ze weggaan uit angst voor de opkomst van aanhangers van diezelfde de PVV? Gaan ze dan uit de politiek? Dat zou wel erg prettig zijn! Hieronder heb ik het een en ander uitgeplozen over het hoe en waarom van emigratie.

Ten eerste moet je onderscheid maken tussen de verschillende groepen die vertrekken uit ons mooie Nederland. Het gaat namelijk niet alleen om de 'ouderwetse' emigrant die voorgoed vertrekt. Maar bijvoorbeeld ook om de zogenaamde expats. Dat zijn doorgaans hoogopgeleide jonge mensen die voor zo'n jaar of vier naar het buitenland gaan om te werken en daarna gewoon weer terugkomen. Ook zijn er mensen uit andere landen die hier in Nederland komen studeren of werken en daarna gewoon weer naar huis gaan. Die emigreren dus ook weer. Emigreren wordt een steeds normaler verschijnsel. Dit komt omdat het steeds makkelijker wordt om te emigreren. Onder anderen door de globalisering. Men weet door de moderne media veel meer dan vroeger alles over andere landen. Je kunt overal makkelijk communiceren met de achtergebleven familie en vrienden, én het reizen is meer en meer sneller en comfortabeler geworden. Deze mobiliteit betekent onder meer dat veel mensen wel emigreren, maar dat het niet vanzelfsprekend is dat ze niet meer terugkeren naar Nederland. Ook zie je dat meer en meer jongeren kiezen om te gaan werken en studeren in het buitenland. De landen waar de meeste emigranten trouwens momenteel naar toe verhuizen zijn hoofdzakelijk de ons omringende landen zoals Duitsland, België en het Verenigd Koninkrijk.

Vanuit Nederland zijn er de afgelopen eeuwen enorm veel mensen geëmigreerd. De eerste emigratiegolf ontstond in de Gouden eeuw. Nederland stichtte handelsposten overal ter wereld, of stichtte nieuwe kolonies in bijvoorbeeld de Verenigde Staten, Zuid-Afrika, Indonesië en Suriname. Van ongeveer 1845 tot 1860 verlieten al tienduizenden Nederlanders hun vaderland. De meeste van hen waren afkomstig uit de destijds arme provincies Gelderland, Overijssel en Zeeland. Daarentegen vestigden zich op dat moment in Nederland duizenden buitenlanders. Vooral in de grote steden was vanwege het bekende ‘Nederlands’ tolerante gedrag ten opzichte van andere religies en gewoonten de toeloop van immigranten enorm groot. Tegengesteld aan dat emigreerden weer veel streng gelovige protestanten zoals gereformeerden. Het leven werd hen door de overheid hier op allerlei manieren zuur gemaakt, zodat ze in een nieuw land in alle vrijheid een nieuwe toekomst op konden bouwen. Zo rond 1880 ontstond er weer een nieuwe emigratiegolf die tot ongeveer 1920 duurde. Tijdens deze periode vertrokken vooral veel mensen uit Groningen en Friesland, hoewel ook uit de eerder genoemde provincies nog veel mensen vertrokken. Bijna al deze emigranten vertrokken naar Amerika En dan met name naar de jongere staten waar vrij gemakkelijk land te krijgen was, of naar staten waar al een Nederlandse kern te vinden was vanwege de vorige emigratiegolf.

De laatste grote emigratiegolf voltrok zich na de Tweede Wereldoorlog. Veel jonge stellen kozen ervoor om een nieuw bestaan op te bouwen buiten het geplunderde en verarmde Nederland. Hierbij speelden vanzelfsprekend economische motieven een rol, maar ook de angst voor het uitbreken van een eventuele derde wereldoorlog. Ook het grote tekort aan woonruimte was een reden. En sommige middenstanders voelden zich, door bepaalde voor hen ongunstige politieke maatregelen, gedwongen om te vertrekken. Kleine boeren raakten hier in het land in de problemen door de introductie van tractoren, verlagingen van de melkprijs en ruilverkaveling. Zij vertrokken vooral naar de Verenigde Staten, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika.

Lees meer >> | 1802 keer bekeken

Natuurschoon.

De laatst verstreken twee maanden hebben we weer flink mogen smullen van hoe mooi Nederland kan zijn en vooral: hoe wisselvallig het weer kan zijn. Werd de decembermaand nog gedomineerd door ijzige kou en prachtige sneeuwlandschappen; in januari was dat compleet anders. Het begon met zonnig, fris weer en ging over in een druilerig en soms zelfs naargeestig weerbeeld. Toen ging het weer vriezen en nu is het weer vrij warm. Vreemd; ik geef het toe! Maar het levert wel unieke plaatjes op.

Afgelopen zondag besloten we even een ommetje in ons heerlijke, eigen Udense bos te maken. Mijn geliefde had samen met een vriendin tijdens het hardlopen ontdekt dat er in het natuurgebied de Maashorst, bij de wilde Schotse Hooglander koeien, al jonkies rondliepen. Ze waren al rennend en kletsend, (hoe doen ze het?) onbewust iets te dicht bij gekomen en daarbij bijna aangevallen door een strijdlustige moederkoe. En als er ergens jonge beestjes zijn, en dan zeker zo vroeg in het jaar, dan wil ik dat natuurlijk wel even met eigen ogen gaan beloeren! Na veel gemopper (Het is veel te koud buiten, ik heb geen zin, etc.) gingen uiteindelijk ook onze beminde kinderen mee en we trokken de stoute wandelschoenen aan. Én mijn fototoestel mee natuurlijk!

In het bos aangekomen vielen onze ogen open van verbazing. Vanwege de verdroging van de Maashorst had Staatsbosbeheer in samenwerking met het Waterschap besloten om het gebied onder water te zetten. En aangezien het flink had gevroren, zag het er vreemd en onnatuurlijk uit. Het bos lag vol met bevroren slootjes. Grasvelden waar je normaal 's zomers op gaat picknicken, waren ondergelopen en daarna bevroren zodat je de meest schitterende natuurverschijnselen en kleuren te zien kreeg. Grassen en mossen kregen samen met dode takjes en bladeren de meest vreemde kleurschakeringen. Het aangelegde jonge bos leek door de bevroren waterlijnen in glanzende glazen ruiten verdeeld en de jonge boompjes hadden van Moeder Natuur aan hun voetjes beschermende felgroene sokjes gekregen. Het zag er dus nogal merkwaardig uit, maar wat hebben we genoten! Het was echt een unieke en schitterende belevenis! En de kinderen konden ongestraft glijden op het dunne en sterke ijs. Die waren dus ook tevreden!

Al wandelend, genietend en spelend kwamen we aan het begin van een bospad een noeste oude Jeep Outlander tegen, welke in het landschap op leek te gaan. De door de tijd geteisterde klassieke Amerikaan vertoonde prachtige ouderdomsverschijnselen en had hier en daar schitterende roestplekken, waar gelukkig nog niets aan gedaan was. Lang leve de schoonheid der vergankelijkheid! Ik had hem zo willen adopteren, maar waarschijnlijk was het goede beestje reeds in het bezit van iemand die ook van het landschap aan het genieten was.

De wilde koeien zijn we niet meer tegengekomen, ze waren in geen velden of wegen te zien. Wel zagen we vlak voor ons ineens drie reeën het pad oversteken. En de vogels deden hun best zo mooi, vol en zuiver mogelijk te zingen. Ze hadden ondanks dat het een ietwat druilerige en koude dag was, duidelijk de lente al in hun bolletjes. En wilden dat laten weten ook!


*** Natuurgebied De Maashorst ligt in de gezellige Brabantse gemeenten Bernheze, Landerd, Oss en Uden en met 3.500 hectare aan pure natuurpracht is het een echte uitdaging om te ontdekken. Op de site www.demaashorst.nl laat De Maashorst u graag alvast wat van haar aantrekkelijke kanten zien. Natuurgebied De Maashorst biedt u een bijzonder gevarieerd natuur- en cultuurlandschap. Het verrassende groene hart van Zuid - Oost Brabant trakteert u op prachtige bossen en heidevelden, indrukwekkende stuifduinen, vennen, weiden en spannende kronkelbeekjes. Kom ook genieten van deze afwisseling in flora én fauna. De dieren verheugen zich op uw komst!

Lees meer >> | 1663 keer bekeken

Mijn buurman, de vader van Vincent T

De straat waarin wij wonen is momenteel héél even wereldberoemd in Groot Brittanië. Naast Vincent van Gogh hebben we er nu een andere beroemde Brabantse Vincent bij. Vincent T! 

Al de hele week struinen er cameraploegen, fotografen en journalisten door onze straat. Sommigen maken stiekem foto's vanuit de bosjes. Anderen doen het gewoon openlijk. E heeft al verscheidene keren iemand bij ons aangebeld met de vraag of wij Vincent T. kennen of persoonlijk hebben gekend. En of we zijn ouders kennen of hebben gekend. Ik ontken steeds. Zeg dat ze al vrij snel nadat wij hier zijn komen wonen vertrokken zijn. Echter: dat is niet zo, maar slechts een leugentje om bestwil. Wat hebben die journalisten daar tenslotte mee te maken? Niets toch? Wat moeten ze met onze herinneringen aan die twee oude mensen die twee huizen verderop woonden? Straks wordt ieder woord verdraaid of opgeblazen en beïnvloedt het wellicht het proces tegen hun zoon Vincent T.

Ik herinner me eigenlijk alleen zijn vader goed. Zijn moeder had straatvrees en kwam zelden buiten. Naar mijn weten heb ik haar hooguit drie of vier keer gesproken. Een vriendelijke vrouw; meer weet ik niet van haar. Maar de vader van Vincent was een bijzondere man. Hij kwam me altijd wél een beetje eenzaam voor. Dag in, dag uit liep hij uit verveling met zijn hondje een beetje voor zich uit starend door de omgeving te wandelen. Meestal diep in gedachten. Hij kwam over als een verstrooide professor, een beetje een zonderling. Ik heb het idee dat hij het liefste tot zijn dood had mogen blijven werken. Maar hij maakte wél altijd met iedereen een praatje. En zodra hij in de gaten kreeg dat er iemand in onze straat buiten een klusje aan het doen was, kwam hij direkt met adviezen aandragen. Hij was oud militair. Net als ik en we hadden op dezelfde Vliegbasis gewerkt. Dus daar hadden we het wel eens over. Hij kwam regelmatig kijken toen we ons huis aan het verbouwen waren. Dan stond ik bijvoorbeeld achter in de tuin te kijken naar hoe de bouwvakkers een nieuw raam aan het plaatsen waren en dan stond hij ineens naast me. Met zijn oude, zo goed als blinde hondje trouw naast zich. En hij hielp me eens toen ik voor op straat een nieuwe autoradio aan het inbouwen was. Hij wist veel van elektronica en vond het slim van ons dat we een nieuwe stoppenkast plaatsten met meerdere groepen en aardlekschakelaars. Al die apparatuur van tegenwoordig vreet zoveel stroom, die moet je goed verdelen en beveiligen! .

Op een gegeven moment liep hij alleen op straat. Zijn hondje was dood. Hij was geknakt. Zijn wandelroutes werden steeds zeldzamer. Maar wel langer. Soms kwam ik hem, als ik onderweg naar het winkelcentrum reed tegen. Dan stond hij maar wat voor zich uit te staren. Als ik dan enkele uren later weer terug kwam stond hij er nog. Op een gegeven moment kwam ik hem tegen en vertelde hij vol enthousiasme dat hij zou gaan verhuizen naar Arnhem. Hij zou fijn bij zijn kinderen in de buurt gaan wonen. Hij leefde weer een beetje op. Na de verhuizing hebben we niets meer van hen vernomen. Tot nu. Een journaliste welke hier aan de deur kwam voor informatie, vertelde me van de week dat hij enige tijd geleden overleden is. Wat zou er van zijn vrouw geworden zijn? Hopelijk is zij goed opgevangen en zit ze niet zielig en alleen in een flatje weg te teren.

Vincent heb ik nooit gekend. Hij was, net als de andere kinderen T. allang de deur uit toen wij hier kwamen wonen. Ik heb hem slechts een paar maal gezien als hij zijn ouders met een klusje kwam helpen; of als de caravan van pa en ma naar de winterstalling moest. Zijn vader was in ieder geval apetrots op hem. "Mijn zoon studeert in Eindhoven! En hij heeft zulke goede cijfers!" Ik ben blij dat hij dit niet meer mee hoeft te maken. Want of Vincent T. nu wél of niet schuldig is, je zult het maar mee moeten maken als ouder.






Vincent wordt momenteel verdacht van moord op zijn jonge buurvrouw in Bristol, Engeland, waar hij tegenwoordig werkt als ingenieur. Hij is momenteel voor "zijn eigen veiligheid" in een gevangenis geplaatst waar hij in afwachting van zijn proces en voorgeleiding a.s. maandag, 24 uur lang onder toezicht gehouden wordt. 

Voor meer informatie: tik Vincent T. in op Google.

 

Lees meer >> | 1493 keer bekeken

22 januari . . . . best een bijzondere dag!

Kijken jullie wel eens op Wikipedia? Vast wel. Dat is die soort van digitale encyclopedie waarop je werkelijk alles kunt vinden. Je moet alleen niet alles té letterlijk nemen, want in principe kan iedereen de teksten aanpassen. En dus naar believen verfraaien, verdraaien of verdonkeremanen. Maar leuk blijft het. Let maar eens op! Zojuist heb ik in de linker colom van Wikipedia de “nieuwe artikelen” aangeklikt en even een stukje naar beneden gescrold. Moet je ook eens doen. En Laat dan eens over elk artikel dat je een beetje aanspreekt je gedachten gaan. Leuk als je jezelf eens verveelt!



Deze bijvoorbeeld: (20 jan 2011 23:43 ‎True Grit (2010) (gesch) ‎[3.351 bytes] ‎Zotteteen1 (Overleg | bijdragen) (Nieuwe pagina aangemaakt met '{{Infobox film | titel=True Grit | regie = Joel en Ethan Coen | producer = Joel en Ethan Coen<br />Scott Rudin | schrijver = Joel e...')

Lees meer >> | 2244 keer bekeken