De zaaiende zaaddonor.

De kip was van de leg en had vandaag geen zin in eieren leggen. De haan ook niet. Doch: dat is normaal. Hanen leggen geen eieren. Eieren kunnen wél hanen worden. Of Haantjes. Het eitje (of haantje) van deze week is Rob Kamphues. U weet wel; die vrolijke emphatische en bebrilde presentator met dat gemoedelijke eierkoppie. Van het tv programma “De reünie“. Een van mijn lievelingsprogramma's. Wat is er namelijk aan de hand?  Rob schijnt even niet te hebben beseft dat je als bekende Nederlander voortdurend onder vuur van de roddelpers ligt. En dat je dan dus niet zo maar ongestraft  je zaad kunt verspreiden zonder op de gevolgen te letten. Met als gevolg dat nu  in de media breed uitgemeten wordt dat ene Mona-Liza Machado (lijkt wel een artiestennaam) een kind heeft gebaard. En dat dit meisje volgens een DNA test van Robje blijkt te zijn. Waarom heeft hij niet gewoon een condoom gebruikt? Dom, dom dom!!! Heb jij geen voorlichting gehad vroeger jongeman? Of was je zo bronstig dat je geen tijd meer had om zo'n race-rubber om te doen?

Lees meer >> | 1722 keer bekeken

Penopauzeperikelen

Mijn hoofd is leeg. Want waarover dit keer te schrijven? Over oefenvijftigers? Denk het niet. Daar wordt al veel te veel over geschreven. En ik ben tenslotte zelf allang geen oefenvijftiger meer. Doch desondanks zit deze jongen nog steeds in de bloei van zijn leven. En dat terwijl ik over een half jaar al weer drieenvijftig wordt. Één ding baart me echter zorgen. Niet verder vertellen, maar ik ben een van die zeldzame jongens die de penopauze overgeslagen hebben. Óf ik moet hem nog krijgen. Maar dat zou wel heel erg laat zijn. Of niet dan? Tot mijn grote geluk ben ik dan ook nog steeds dik tevreden met mijn twintig jaar oude Volvo. En taal ik niet naar een snerpende Ducati, ploffende Harley Davidson of open Porsche. Evenzo ben ik nog steeds dik tevreden met mevrouw de Goede, die met de jaren alleen maar mooier lijkt te worden.

Dus het enige dat knaagt, is dat er niets te knagen valt. Hoe kan het zijn dat ik geen branieschoppende middelbare man ben, die zichzelf denkt te moeten bewijzen door er met een twintig tot dertig jaar jongere dame vandoor te gaan? Met andere woorden: ben ik wel gezond? Ben ik eigenlijk wel normaal? Moet ik niet snel pogen mijn zaad her en der te gaan verspreiden voor het verdroogt en verdort? Moet ik niet naar een ashram om mezelf te gaan (her)vinden? Of minstens een paar weken stil gaan zitten wezen in een klooster?

Goed. Ik ben best blij met het feit dat ik zo nu en dan met de nieuwe mooie en snelle auto van de zaak van vrouwlief de weg op mag. Dat is echter niets nieuws. Ik ben al mijn hele leven een autoliefhebber geweest. Intimi weten dat ik zelfs een verwoed autoverzamelaar ben. Van miniatuurauto's weliswaar, maar toch. En wees niet bevreesd: ik speel er niet mee. En heb ze slechts omdat ik ze mooi vind. En omdat ze best leuk staan in de vitrinekast. En dat ze zo onze verder vrij spaarzaam gedecoreerde woonkamer opvrolijken. Tenminste, vroeger dan, toen ik net begon met verzamelen. Tegenwoordig is onze woonkamer, mede door de opvallende aanwezigheid van enkele van mijn vrolijke schilderijen, een bonte verzameling van kleuren geworden. Die daarom zo nu en dan opgeschoond dient te worden door er flink met de bezem door te gaan. Nadeel hiervan is dat onze dochter nu hink stap sprong naar haar zolderkamertje moet klunen omdat de voorraad prullaria op de voorzolder torenhoog begint te worden. En iets wegdoen? Nee dat is zonde. Er wordt tenslotte al genoeg verhandeld op Marktplaats. Daar hebben ze onze rommel écht niet nodig.

Concluderend besef ik, dat ondanks het feit dat ik nog steeds mijn wilde lange haren niet echt verloren heb, en ook nog niet echt grijs ben, het me tóch niet echt trekt. Dat peno-pauzeren dan hè? Al het gedoe dat je er van krijgt. Ruzies, scheidingen, de eerlijke distributie der kinderen en huisdieren. Als jij nu de hond en Ingrid neemt, dan neem ik de kat en Henk wel! Plús: ik moet er ook niet aan denken dat ik op jacht moet naar een veel jongere vriendin. Natuurlijk; even is het leuk. Dat snap ik best. Spannend! Maar wat dan? Stel, je vindt uiteindelijk zo'n mooi jong en strak ding dat gek genoeg is om het met jou te proberen. Dan wil ze hoogstwaarschijnlijk een verse, zelf geproduceerde liefdesbaby. En niet die tweedehands kinderen van jou en je ex. Want die zijn natuurlijk strontvervelend, ongehoorzaam en kritisch. Dat houd dus in dat je wéér luiers moet gaan verschonen. En wederom van die gebroken nachten moet gaan beleven. Nee dan wacht ik eerlijk gezegd liever op het moment dat mijn prostaat op gaat spelen. Zodat ik daardoor elke nacht meerdere keren mijn bed uit zal moeten. Zo hoort het tenminste. Lijkt mij dan hè.

En wat dacht je van het op bezoek gaan bij de nieuwe schoonouders? Die waarschijnlijk van dezelfde leeftijd, of wellicht zelfs jonger dan jijzelf zijn? Of het mee moeten naar hardcore houseparty’s? Boem, boem boem boem!!! Leuk! Te gek! Je voelt je vanzelf weer jong. Niet dus. Waarschijnlijk voel je jezelf op zo'n moment zelfs nóg ouder. Dus moet je, om maar op de been te blijven, verrekte veel extacy gaan gebruiken. Vrees ik. En dan de volgende morgen vroeg de kleine weer ophalen bij de jeugdige, blije opa en oma. Die zo genoten hebben van het kind. Omdat ze er niet meer de hele dag voor hoeven te zorgen. En het lieve kind zo verwend en veel te lang opgehouden hebben dat het vervolgens de rest van de dag blijft jengelen. Net nu jij die kater hebt van de drank en extacy van gisteravond. Nee. Ik ben blij en gelukkig dat ik geen last heb van de penopauze. En hoop dat ik er ook geen last van ga krijgen.

Lees meer >> | 1653 keer bekeken

Sinterklaas en nachtmerries

Vannacht werd ik badend in het zweet wakker. Ik keek op de wekker. 04.03 uur! Verrek, nu al wakker. Waarom? Voor zover ik wist had ik geen enge dromen gehad. Gisteren nog wel, toen rolde het hoofd van een oud collega nog van de trap van het Udense Metrostation. Diezelfde oud collega die even daarvoor vanaf een hoogwerker riep dat ze al vijftig jaar in dienst was bij ons bedrijf. Daarna was ze stomdronken vanaf haar platformpje tien meter naar beneden getuimeld. Hierna was ze luid lachend opgestaan, deed een schone gebloemde zwembroek aan en nam plaats op de speciaal voor haar versierde stoel. Boven deze stoel hing een bord met daarop in grote gekrulde letters geschreven: "hulde aan het bruidspaar". Verdorie, ik moest de hele loods nog opruimen voor de gasten kwamen. Ik keek naar buiten. Het zag er zwart van de mensen. Iedereen stond buiten te wachten op de opening van het H&M filiaal. Ze waren opgetogen. Ze verwachten allen een complete garderobe van het exclusieve modemerk Donna Nutella Versace aan te kunnen schaffen. Ik reed met mijn heftruck naar het magazijn dat ineens leeg bleek. Wél stond daar mijn collega (gelukkig weer met hoofd) de lakens uit te delen. Schitterende satijnen lakens. Dat wel, maar geen Versace outfits!

Lees meer >> | 1646 keer bekeken

Het stuntmeisje

Zondagmiddag. Half oktober. Herfst. Een zonnig terrasje op het platteland. Het platteland dat ons thuis is. Het is nog warm buiten, zodat ik mijn jasje uit kan doen. Eerst maar een lekker volschuimbekkende cappucino. En daarna iets lekkers. Ik bestel de truffelkip op meergranenbrood. Daarbij een Cabernet Sauvignon. We zitten met het hele gezin te genieten van de zon, het lekkere eten en elkaar. Tenminste bijna. De middelste heeft een opstandige bui en gaat met een kwarrig gezicht aan de overkant van de straat op een bankje zitten. Ach die trekt wel weer bij.

Lees meer >> | 2434 keer bekeken

Herfstperikelen rond de PC's, laptops en I-pad's

Het is een rare week deze week. Waar het afgelopen zondag nog zomer was, is het nu ineens loodzwaar herfst. En giert een nare najaarsstorm rond ons huis en geselen enorme regenbuien het platte dak boven mijn werkkamer. Het is donker. Donkerder dan ik eigenlijk hebben kan overdag. Gelukkig heeft mijn werkplek een grote daglichtlamp, anders zou ik zomaar in een depressie kunnen verzanden. Als ik depressief van aard was dan. En dat ben ik gelukkig niet. Van de week had ik het er op Twitter nog over dat ik totdat ik (ter zijner tijd) in mijn kist lig onder alle omstandigheden positief blijf. Én blijf lachen. Één collega/

Lees meer >> | 1881 keer bekeken

Gehacked!

Afgelopen week was ik niet in mijn gewoonlijk vrolijke hum. Ik had last van zware depressies, voelde me eenzaam en onthand. Het was hier in huize de Goede een hel op aarde. Wat er aan de hand was? Met mevrouw de Goede was alles goed. Die was meer thuis dan aan het werk. Dit kwam door haar komende switch naar de functie van HR Director Eurazië bij een mooi bedrijf met een mooi product in het zuiden des lands (geen Philips) per 1 oktober. Zij was, zoals u zult begrijpen dus enorm opgetogen. Én vrolijk gespannen vanwege het afscheid van haar oude collega's op donderdag. Met die twee heerlijke jongens van de Goede ging ook alles even lekker. Die genoten van de enorme zandbak bij ons voor de deur vanwege het aanleggen van een nieuwe bestrating. En op school deden ze het ook prima! Alleen ons prinsesje de Goede en ik waren niet in ons hum. Ons prinsesje vanwege het pijnlijden omdat ze net haar kleine mondje had laten beplaten en verankeren bij de orthodontist. En omdat we geen internet hadden. Dat was voor haar de grootste ramp. Én voor mij!

We waren namelijk gehacked! En bevirust. En wel zo erg misbruikt dat onze provider het maar beter vond ons even in de ban te doen. We werden letterlijk in quarantaine gesteld met onze computers. We konden alleen nog maar naar KPN sites en andere beveiligde plekken op het internet gaan zoals anti-virus leveranciers. We moesten dus alle laptops, onze PC en de I Pad ontvirussen! En ik kan u vertellen: dat valt niet mee! Ruim vierenhalf uur per apparaat! En dan had ik ook nog het “geluk” dat de laptop van mevrouw de Goede haar werk ook aanwezig was. Zucht!

U zult begrijpen dat dit voor een computernitwit als ik vanzelfsprekend een ramp was! Het duurde dan ook wel even voordat ik alles door had en via telefonische hulplijnen via KPN naar KPN Glasvezel (à 10 eurocent per minuut, waarvan de eerste tien minuten per gesprek in de wacht na het keuzemenu van twintig minuten) werd doorverwezen naar de abusedesk van diezelfde KPN. Van hen kreeg ik een mailtje waarin me werd verteld alles te scannen op virussen. Daarna behoorde ik alle rommel te verwijderen en daaropvolgend de logboek gegevens door te sturen naar diezelfde abusedesk. De eerste keer deed ik slechts een "snelle" scan op mijn PC. Een snelle scan duurde slechts drie uur en een kwartier! Echter: dat bleek niet genoeg. Ik moest dus persé een volledige scan doen omdat er zich uitermate hardnekkige virussen in mijn arme PC'tje bleken te hebben genesteld. En dat ik dus toch ook écht wel alle andere apparaten moest ontvirussen. De laptop van mijn dochter en mijn PC bleken beiden dus gigantisch veel (ongeveer 850) virusaanvallen te hebben doorstaan! 850! Als die virussen mij zelf hadden aangevallen was ik vast en zeker hartstikke dood geweest!

Maar goed! Op een gegeven moment werden we weer goed gekeurd door de feest- annex abusecomissie en sinds donderdagmiddag laat hebben we dus weer een internetverbinding. Meteen maar even contact gezocht met Mcafee, onze beveiliger tegen virussen en ander gespuis. Daar kreeg ik een enorm lieve dame met een vet sexy voormalig Oostblok accent. Deze dame loodste mij met ijzeren gordijn geduld door de procedures. Ik was namelijk mijn gebruikersnaam op de een of andere manier kwijt geraakt, net als het wachtwoord. Ook werkte mijn PC niet mee. Ten eerste omdat ik gebruik maak van de snelle browser van Opera en niet via de slome Internetexplorer. Dus moest ik via het menu start en andere omwegen eerst naar de Internetexplorer om mijn PC weer te laten beveiligen. Uiteindelijk kwam ik bij de juiste download pagina terecht en ik nam afscheid van mevrouw Kristina Georgieva. Ik besloot om later op de avond, als het weer een beetje rustiger geworden zou zijn op mijn internetverbinding de update te downloaden en installeren. Echter: dat lukte dus niet. Straks dus maar weer even die lieve mevrouw weer bellen. Maar nu eerst even mijn column schrijven. Ach nee! Hij is al af! ;-)
 

Lees meer >> | 1747 keer bekeken

Tweet, tweeter, tweetst

Social media is hot! En leuk! Wil je even een berichtje sturen aan je favoriete politicus of radiopresentator? Via Hyves en Facebook kun je hem/haar alles vragen en of vertellen wat je wilt. Óf je twittert hem of haar even. Dat is nóg leuker én directer! D

Lees meer >> | 1638 keer bekeken

Vriendschap

Ik kwam Geert Heikoop zo'n dertig jaar geleden voor het eerst tegen. Een leuke jongen die, en dat vond ik superstoer, enorm goed bij de meisjes lag. Hij werkte, net als ik, in de weekeinden bij Dansschool Verhoeven in Uden. Hij als vaste kracht in de garderobe en ik zo nu en dan als glazenophaler of aan de muntenkassa. We zagen elkaar niet zo vaak. Hij stond namelijk boven en ik beneden in de zaal. Heel even had ik verkering met zijn zusje. Ik kreeg toen twee mooie portretfoto's van haar. Die had Geert gemaakt. Hij leek dus, net als ik, creatief te zijn. Door de week zat hij nog op school. Op het Sint Lucas in Boxtel. We verloren elkaar weer uit het oog. Wel kwam ik zo nu en dan bij zijn vader in de noten en kaasspeciaalzaak en zag dan de hele familie meehelpen. Jaren later woonde ik samen met mijn huidige geliefde Petra in een klein éénkamer appartementje in het centrum van Uden. Het appartement naast ons kwam leeg te staan. En tot mijn grote verrassing was de nieuwe bewoner een bekende. Geert werd mijn buurman! Hij had ondertussen een baan als grafisch werktekenaar bij een reclamebureau en woonde samen met een leuke meid, Petra, die op de modeacademie in Maastricht zat. We zaten zo goed als ieder weekend bij elkaar. We hadden zo'n beetje dezelfde interesses en het klikte dus enorm goed tussen "Petra en Geert" en "Petra en Gert". Zo bleven we nog jaren naast elkaar wonen en hadden veel plezier samen. Zijn Petra ontwierp en naaide de bruidsjurk voor mijn Petra.

We gingen verhuizen maar het contact bleef gelukkig. Ook zij verhuisden. Naar Boekel, maar dat maakte niet uit. We kregen ongeveer gelijktijdig kinderen en ook de kinderen konden het goed met elkaar vinden. Geert maakte langzaam maar gestaag promotie bij grotere reclamebureaus en begon op een gegeven moment samen met enkele collega's een prestigieus reclamebureau in 's Hertogenbosch: "Crossmarks" geheten. Wij, mijn Petra en ik waren enorm blij voor hem en trots dat hij zoiets voor elkaar had gekregen. Echter: het reclamebureau werd almaar groter en Geert maakte enorm veel uren en was minder vaak thuis dan hij eigenlijk zou willen. En hij vond Crossmarks te groot worden. Hij wilde weer kleiner werken. Voor zichzelf. Met niet zoveel personeel. Zijn Petra en hij hadden net een mooi groot huis gekocht in Uden dus hij besloot om vanuit daar voor zich zelf te beginnen. Hij bedacht een totaal nieuw concept binnen de reclamewereld en noemde zijn bureau " Applepie". De bedoeling was dat klanten kleine stukjes tijd in konden kopen. Partjes van de appeltaart, zoals hij het noemde. In die tijdsdelen maakte Geert non-pretentieuze reclame zoals de klant die wenste voor een betrekkelijk klein bedrag. En dat concept sloeg aan! En hoe. Op een gegeven moment ging hij samenwerken met het reeds gesettelde mediabureau "Apex" en nam dat vrij snel zelfs over.

Na verloop van tijd betrok hij een groter pand en leerde zijn huidige compagnon Mirjam van Lamoen kennen. En dit bleek een gouden combinatie. Geert is enorm sterk in het creatieve. En Mirjam een kei in communicatie en netwerken. Bovenal echter zijn ze beiden vooral heel aardige, betrokken en warme mensen. Mensen mensen. Mensen die hun kennis willen delen. Op een bepaald moment wilden ze samen verder. En samen met andere creatieve bedrijven waar ze al mee samen werkten. Ze waren uit hun jasje gegroeid en wilden het liefst een eigen groot pand. Na meerdere brainstormsessies kwamen Mirjam en Geert er achter dat ze eigenlijk iets geheel nieuws wilden. Ze kwamen tot de conclusie dat er in deze regio voor creatieve starters zo goed als geen betaalbare werkruimte bleek te zijn. en besloten om te proberen hierin verandering te brengen. Het was hun droom dat er een ideeënfabriek zou ontstaan waarin gesettelde creatieven én jonge ondernemers hun eigen plekje konden vinden, een ruimte waar iedereen met elkaar moest kunnen overleggen en waar men elkaar zou kunnen aanvullen. Weer een soort van Applepie dus, waar iedereen een deeltje van de ruimte kon huren. Na ruim twee jaar geregel, gelobby en vele slapeloze nachten was het zo ver. Hun droom; de Ideeënfabriek is er! Enige weken geleden werd ik er al door Geert rondgeleid en mijn mond viel regelmatig van bewondering open. Wat hij en Mirjam (en natuurlijk vele anderen) voor elkaar hebben gekregen is niet te beschrijven. Zo mooi is het geworden. Het bedrijf, gevestigd in een ooit door Philips gebouwd en gebruikt fabriekspand, is geheel en al gestript en opnieuw opgebouwd. Centraal punt is de enorme koffiebar met daaromheen veel ruimte voor vergaderingen en meetings. En daaromheen en boven zijn de werkruimtes voor de deelnemende bedrijven en startende ondernemers. er is enorm veel kleur gebruikt en het oogt allemaal schitterend. Modern, maar met behoud van oude elementen. Oude elementen die op verschillende manieren op bijzondere wijze ook nog eens versterkt worden. Heel bijzonder is het (her)gebruik van oude zeecontainers die in opvallende kleuren gelakt zijn en o.a. als kantoorruimte gebruikt kunnen worden. Kortom: een onalledaags verzamelgebouw voor creatie, communicatie en innovatie.

Afgelopen vrijdag was de officiële opening. En wij, mijn Petra en ik mochten daar bij zijn. Annemarie van Gaal, een ervaren en betrokken zakenvrouw "met ballen" deed de aftrap van de opening met een inspirerende voordracht over hoe zij zelf groot en sterk geworden was. En over hoe zij tegenwoordig slecht renderende bedrijven helpt er weer bovenop te komen. Haar speech was enorm inspirerend en zo nu en dan zelfs ontroerend. Na dit betoog was het borreltijd en om 16.00 uur kwamen diverse notabele sprekers aan het woord en vanzelfsprekend spraken ook Mirjam en Geert de in enorme getale gekomen vrienden, familie en relaties toe. Mirjam gaf een emotionele speech, maar toen Geert aan het woord was kreeg ik tranen in mijn ogen. Zo trots was ik op hem. Deze bescheiden man vertelde alles aan anderen te danken te hebben. Vanzelfsprekend aan zijn vrouw Petra, die hem altijd door dik en dun gesteund heeft in alles wat hij aanpakte, maar hij noemde ook zijn mentoren en oud collega's als een grote inspiratiebron. Het mooiste moment was echter toen hij zijn oud tekenleraar van de MAVO eerde. Deze oud leraar had hem sterk aangeraden om iets met zijn tekenkunsten te gaan doen. Had hem het gevoel gegeven dat hij ook iets goed kon! Hij kwam dus mede door deze inspirator op het Sint Lucas in Boxtel terecht en zo is het balletje gaan rollen. Deze charismatische leraar hield ook nog een vlammend en inspirerend betoog over het belang van tekenlessen in het onderwijs. Ik geef toe dat ik vandaag het woord “inspirerend” veel in mijn mond (toetsenbord) neem, maar het was werkelijk zo.

Geert is ondanks al zijn successen een fijn mens gebleven. Hij is eigenlijk niets veranderd; hooguit iets volwassener geworden. Staat nog steeds, samen met zijn Petra voor iedereen klaar. Ik ben blij en trots dat ik zo'n geweldige man onze vriend mag noemen! En zijn vrouw Petra vanzelfsprekend onze lieve vriendin! Kijk eens op de website van de ideeënfabriek en laat je ook inspireren. www.deideeenfabriek.nl

Voetnoot: Dit stukje heb ik vanuit mijn eigen belevingswereld geschetst. Het kan dus zijn dat niet alle feiten precies kloppen. Mocht ik hiermee iemand tekort doen, dan bied ik bij voorbaat mijn excuses aan.

Lees meer >> | 2290 keer bekeken

Buikloop

Onlangs waren we op een gezellig feestje van goede vrienden. Het was als vanouds reuze gezellig en de door ons hooglijk geliefde gastvrouwe en -heer verwenden ons, gelijk wij van hen gewend zijn, rijkelijk met verfijnde spijzen en dranken. Voor ik door de rijkelijk vloeiende wijn aan het zingen was geslagen, sprak ik met een van de aanwezigen over voedselintolerantie en allergieën. Hij bleek al jaren last te hebben van een opgeblazen gevoel na het nuttigen van gekruide spijzen en alcoholische dranken. En moest de volgende dag voor een zoveelste rectaal onderzoek naar het ziekenhuis. Ik herinnerde mij die ene keer dat ik zelf zo'n soortgelijk onderzoek onderging. Een gigantisch dikke verpleegster met een streng Oostblok uiterlijk bond zichzelf een enorm roze rubberen slagersschort voor, en duwde toen pardoes en onvervaard, een voor mijn gevoel driehonderd meter dubbelduimdikke slang via mijn rectum richting mijn keel. Niet echt een prettige ervaring, dus ik betuigde mijn gesprekspartner dan ook mijn medeleven.

De toon was gezet, dus spraken we vrolijk verder over het nuttigen en nagenieten van dranken en spijzen. Én over onze eigen ervaringen daarmee. Mijn broer kan bijvoorbeeld na het nuttigen van melkproducten vrijwel direct naar het toilet racen en daar dan de verdere dag heen blijven rennen. Buiten dat hij, door de uitgescheiden zure sappen, van onderen helemaal rauw wordt, is het niet echt bevorderlijk voor een gezellig familiesamenzijn. En ikzelf eet bijvoorbeeld vanwege mijn reuma geen varkensvlees, en kan niet tegen bepaalde “voedselhulp en -bewaarstoffen” omdat ik daar flink benauwd van kan worden. Daarom eet ik dus hoofdzakelijk verse biologische groenten van de "Twee Linden" uit Reek, en eet zo goed als geen vlees. (Vis vind ik niet lekker dus dat eet ik ook niet. Maar dit terzijde.)

We hadden het er ook over dat bijvoorbeeld een glutenallergie vooral bij kinderen enorm hinderlijk en vervelend is. Deze kinderen kunnen namelijk nooit normaal naar feestjes. En kunnen ook nooit van een gewone traktatie genieten. Vaak hebben deze kinderen op school een eigen trommeltje staan, waaruit ze dan, als een jarig kind trakteert, een snoepje mogen nemen. Naar mijn mening is dit een enorme traumatische ervaring voor dit soort kinderen. Ze voelen zich hierdoor toch enigszins een buitenbeentje. En bij iedere verjaardag komt dat weer terug. Weet u wat ik ook verschrikkelijk vind? Baby's en kleine kinderen die een koemelkallergie hebben? Die worden letterlijk doodziek van melk. Ook blijken allerlei toevoegingen aan voedingsproducten ADHD-achtige verschijnselen op te wekken.

Groot was dan ook mijn vreugde toen mijn gespreksgenoot vertelde dat hij bezig was met het op de markt brengen van een nieuw magazine op het gebied van voedselintolerantie. En dan niet zo'n oubollig geitenwollensokken blaadje zoals we tot nu toe gewend zijn en waar er vanaf de seventies al ettelijke van zijn verschenen en ook weer zijn doodgebloed, maar een volwassen glossy magazine. Het gaat "Zonder Meer Magazine” heten en heeft als motto: "Eet, leef en geniet allergievrij!" De missie van dit magazine is het leven leuker en makkelijker maken voor al die mensen welke te maken hebben met een voedselallergie of -intolerantie. Aangezien de redactie van dit magazine ervaringsdeskundig is én zelf een passie heeft voor lekker eten en drinken kunnen we verwachten dat het een heerlijk blad wordt vol heerlijke recepten en nuttige tips! Het eerste nummer verschijnt half november en is dus mooi op tijd voor de alweer naderende feestdagen met al de daarbijbehorende eet en drinkfestijnen! Meer informatie hierover vindt u op www.zondermeermagazine.nl

Ik wens iedereen een gezonde eetlust én stoelgang toe. (En nee: ik heb geen aandelen, maar ondersteun van harte dit m.i. broodnodige nieuwe magazine.)

Lees meer >> | 1677 keer bekeken

Paintersblock

Ik ben er weer! En stilletjes hoop ik dat jullie mijn schrijfsels een beetje gemist hebben. Het lag niet aan een soort van writersblock dat er niets uit mijn toetsenbord gerold kwam de afgelopen weken, maar aan het thuis zijn van mijn hooglijk geliefde kinderen. Ze hadden namelijk “zomer” vakantie; en dan kan ik me niet zo goed concentreren . . . . . en ben ik op artistiek gebied ietwat luier dan gebruikelijk. Wél heb ik al een poosje een soort van paintersblock. En waar dat vandaan komt weet ik eerlijk gezegd niet. Ik kan me er maar niet toe zetten om achter mijn ezel te gaan staan en de penselen, rollers en kwasten ter hand te nemen. Bijgevolg staat er nu dan ook al geruime tijd een onaf schilderij op de ezel. En jawel: het is, hoe toevallig, alweer een blote en uitdagende dame! Mogelijk ligt daar het probleem. Waarschijnlijk heb ik het wel even gehad met het schilderen van al die schaars geklede voluptueuze dames . . . . . al verkopen die wél het beste. Maar ik wil geen uitgemolken en uitgekotste broodschilder worden. Derhalve moet ik maar eens wat andere thema’s gaan bedenken. Andere benaderingswijzen zoeken. Mogelijk zelfs een geheel nieuwe stijl?

Het kan er natuurlijk aan liggen dat ik mijn fantasie momenteel op een andere wijze gebruik. Mijn schelmenroman over Hendrik de Staatsboskabouter slokt namelijk een groot deel van mijn al redelijk versleten herseninhoud op. Meermaals wordt ik ‘s nachts bezweet wakker door het meebeleven van Hendrik’s spectaculaire belevenissen. Overdag begin ik in mijn achtertuin steeds vaker bos, tuin en stadskabouters te zien die dan plotsklaps veranderen in musjes, merels of veldmuisjes! En wat zie ik nu weer? Een egel met erachteraan een karretje met daarin een compleet kaboutergezinnetje? Zie ik dat goed? Dat is leuk! Ach nee. Helaas! Al weer zo’n waanbeeld! Een soort van Fata Gnoma. Het is slechts een op zijn rug liggende stoffer met daarachter enigszins verscholen onder het struweel een bijbehorend blik met daarop wat duplo poppetjes. Wordt het wellicht tijd voor een grondige psychoanalyse? Of mogelijk een nieuwe bril? Ach: het zal wel weer beteren als het boek gereed is.

Onze jongste is alweer een week naar school geweest en de middelste mag straks zijn boeken ophalen. Dan mag hij komende maandagmiddag voor het eerst écht naar de middelbare school. Zal wel flink spannend voor hem worden! Hij komt met maar drie andere jongens in een klas die verder uitsluitend bevolkt wordt door meisjes. De bofkont! Al zal hij dat zelf waarschijnlijk niet zo zien. Hij is nog geheel niet met verliefdheden bezig en gaat liever lol trappen met zijn oud-klasgenoten. Gelukkig zitten er wel een paar meiden uit zijn oude, vertrouwde klasje in zijn nieuwe klas.

En onze oudste? Die gaat alweer naar vier HAVO. Voor haar breekt ook een spannend jaar aan. Ze zal vanaf nu zelfstandiger moeten gaan leren in het studiehuis. Vanaf nu wordt haar schoolleven meer een soort van collegelopen. En ze gaat dit schooljaar een week op studiereis naar Istanboel of Lissabon. Logeren bij een leerling van een bevriende school aldaar. Echter dat is waarschijnlijk alleen maar spannend voor pappa en mamma, hahaha . . . .

Lees meer >> | 1639 keer bekeken