Het voelde aan of hij zich in een luchtgevulde ballon, in een ballon, in een ballon bevond. Hij botste alle kanten uit en op, maar voelde vreemd genoeg niets. Althans niet fysiek. Geestelijk stond Freek doodsangsten uit. Alle krachten, die tegen hem in werken konden, leken zich nu tegen hem te keren en hij stuiterde botsend en stotend richting afgrond. Even dacht hij tegen een scherpe rotspunt tot stilstand te worden gebracht maar helaas, of juist gelukkig niet. De punt schaafde slechts zijn reeds bloedende armen en rug en hij rolde verder. Met een enorme vaart richting het ravijn. Voor hij echter naar beneden stortte, leek hij, door de snelheid, nog een tijdje zwevend vooruit te gaan. Om de vaart te remmen spreidde hij zijn armen en benen. Hij sloot zijn ogen en was op het ergste voorbereid. Zijn leven ging in een flits aan hem voorbij. Wonderbaarlijk hoe snel een geest in nood lag geleden opgeslagen informatie kon uitbraken. Hij zag zijn vroege jeugd. Veilig tussen pappa en mamma met osseworst, Nibbit en ranja op de bank kijkend naar de Thunderbirds. De lieve buurvrouw waar hij vers gemolken koeienmelk met zelfgebakken krentenbrood met saffraan, of een boterkoekje kreeg. De eerste keer naar de kleuterschool. Met die rare, strenge, doch toch wel lieve juffrouw. Samen met pappa naar de kermis en dan op de terugtocht vers gerookte paling kopen voor mamma. Hij moest lachen toen hij zijn vriendje van klas drie terugzag waarmee hij wedstrijdjes deed in wie er het hardst kon boeren. Zijn eerste vriendinnetje, van wie hij een Matchbox autootje kreeg. Een rode brandweerauto. Hij zag de fraai uitgewerkte details van de losse ladder en schoof hem uit. 

De plek naast hem in bed was nog steeds leeg. Sander voelde even. Het was er koud. Kil. Sinds zijn vrouw drie jaar geleden na een kort, maar heftig ziekbed was overleden had er niemand meer naast hem gelegen. Maar hij wist dat daar weldra verandering in zou komen. Hij glimlachte gelukzalig. Even ging er een klein schuldig steekje door zijn hart. Hij wist echter zeker dat zijn vrouw blij voor hem zou zijn geweest. Hij voelde de kriebels weer door zijn buik vlinderen. Voorzichtig ging hij rechtop zitten. Hij voelde aan zijn hoofd. Auw! Het deed nog steeds een beetje pijn. Hij wreef nog eens door zijn ogen en probeerde zich het gebeurde voor de geest te halen. Langzaam zweefde zijn geest terug naar de dag ervoor.

Kees was militair. Niet uit liefde of roeping, maar gewoon omdat hij niets beters te doen wist toen hij op zijn achttiende op zoek was naar een redelijk fatsoenlijke baan. Hij wilde gewoon het huis uit. Weg van zijn ouders en het avontuur zoeken. Korporaal Kees was nu twintig en zat bij de Koninklijke Luchtmacht. Veel avontuur had defensie hem niet gebracht. Dus zocht hij zijn vertier elders. Onze Kees was namelijk nogal een losbol en een feestbeest. Het grootste gedeelte van zijn soldij sloeg hij kapot in kroegen en discotheken. Ondanks zijn verlegenheid tegenover meisjes had hij regelmatig vriendinnetjes. Zo had hij eens twee afspraakjes tegelijk. Oeps! Daar had hij een probleempje! Maar Kees was inventief: hij sprak gewoon af in een café annex dansschool waarbij aan de voorkant een bruine kroeg was en aan de achterzijde een discotheek. De betreffende avond pendelde hij vrolijk van voor naar achter en vice versa, tot één van de meisjes hem door had en er boos vandoor ging. Kees had even spijt, maar ging de rest van de avond glimlachend met het andere meisje verder. Die had namelijk niets van dit alles gemerkt. Een week later echter was de spanning er al weer af en Kees ging weer op jacht naar een volgend vriendinnetje. En een volgend. Enzovoorts. Het was geen moedwil. Hij voelde zichzelf enkel nog veel te jong voor vaste verkering. Hij was een onschuldige flierefluiter. Vaak had hij niet eens door dat meisjes hem leuk vonden. Kees leefde voor het feesten en uitgaan. Eerlijk gezegd was Kees met zijn twintig levensjaren niet meer dan een kind. Althans: zo gedroeg hij zich. Als een puber. 

De regen kletterde 

plassen makend 

in de straten 

die steeds voller 

de weg kwijtraakten 

dieper en dieper 

spoelde het water 

met de zee mee 

het verschil was 

versmolten in brak 

 

 

 

Superheld Slakje Siebrandt 

is voorwaar geen slome Harrie, 

Hij is stapel op snelle auto's, 

vliegtuigen, motoren en herrie 

 

Onder zijn huisje plaatste hij wielen, 

 

 

Steek niet de draak 

met wat ik voorheb 

slechts de wereld verblijden 

is mijn eerzame eenzame taak 

 

Vrolijk ga ik door ’t leven 

als de man van la Mancha

vechtend tegen molens

Jan was, als je erover nadenkt, enorm internationaal georiënteerd. Hij was verzot op pizza’s, pasta’s, Rucola, Bressaola en andere Italiaanse producten. Bij de Turkse supermarkt kon hij zich verlustigen aan Baklava, Turks fruit, verrukkelijke olijven en allerhande heerlijke oriëntaalse kruiden en specerijen. Een spontaan broodje dôner, kebab of shoarma vond altijd zonder moeite de weg naar zijn maag. Zijn overhemden zijn vrijwel allemaal in Indiase growshops gemaakt. Zijn nieuwe Diesel spijkerbroek komt uit Italië, is ontworpen door een Nederlander, en daarna geproduceerd in Turkije. Zijn geitenwollen sokken zijn, misschien wel vol liefde, met de hand gebreid in Noorwegen. De bril op zijn neus is van Deense komaf en het mooie Mondaine-spoorwegklok-horloge om zijn pols is vanzelfsprekend van Zwitserse makelij. Zijn auto is Zweeds, net als zijn slaapkamerkasten van IKEA. Als vrienden heeft Jan zelfs een politieman van Marokaanse afkomst en grote brede schoenmaker van Surinaamse afkomst.

Het was een mooie herfstdonderdagmorgen. De zon scheen mild door een al ietwat dunner wordend bladerdak. Edward liep met zijn hond door de straten. De hond trok aan de riem. En reageerde zenuwachtig op zijn bevelen. Het stomme beest had hem zojuist bijna gebeten. Omdat Edward een beetje overdreven gereageerd had toen de hond midden op de straat gepoept had. En hij er met zijn gedachten ergens anders, er met zijn grote voeten in was gestapt. Ach: die hond kon er ook niets aan doen. Het lag aan hem. Vliegensvlug gleed hij met zijn vingers door zijn haar. Hijzélf was bloednerveus. En een beetje bang. Nee: niet bang. Hij was nooit bang. Om de dooie dood niet! En zelfs als hij bang zou zijn, dan zou niemand dat aan hem merken. Nee, natuurlijk niet! Slechts zijn hond voelde wat er in zijn hoofd speelde. En dat was al irritant genoeg.