Onzekerheid
Mag ik u een geheim verklappen? En belooft u het niet verder te vertellen? Ik ben namelijk ontzettend onzeker. Over mijn uiterlijk. Over hoe ik overkom bij anderen. Gek hè om daar als man voor uit te komen. Het is namelijk niet écht een mannelijke eigenschap. Mannen vinden zichzelf over het algemeen helemaal prima. Twijfelen zelden aan zichzelf. En mochten ze dat wél doen, dan gaan ze snel op een ander onderwerp over en stappen zo over eventuele hindernissen heen.
Zo zijn de meeste mannen. Zelfverzekerd en een tikje arrogant. Ik niet dus. Goed, met de jaren is mijn onzekerheid wel minder geworden, maar als puber en ook later heb ik enorm last gehad van onzekerheden. Ik vond mezelf veel te dun. Was enorm verlegen. En daardoor slecht in het versieren van meisjes. Tenminste: dat dacht ik. Toch kon ik best goed met vrouwen overweg. Erg goed zelfs. En dan vooral met ietwat oudere en door de jaren heen wijzer geworden vrouwen; die mij dan juist leuk vonden omdat ik enigszins anders dan andere mannen was. Ze vonden het leuk dat ik niet van die mannendingen als voetbal hield. En dat ik me anders kleedde dan de gemiddelde man. Dat ik kon meepraten over onderwerpen die zij leuk vonden. Zoals mode en inrichting van huizen. Over spiritualiteit, gevoelens, kinderen en muziek. Dat ik het leuk vond om mee te gaan shoppen. En hen dan subtiel vertelde wat ik van hun kledingkeuze vond. Dat ik hen niet vertelde dat ze een dikke bips hadden, maar dat die ene rok hun rondingen toch écht beter deed uitkomen, dan die iets te krappe blauwe broek, welke ze zojuist aan hadden gepast. Of iets dergelijks.
Dat ik zo goed kon meepraten met vrouwen kwam onder anderen omdat ik damesbladen als Viva, Libelle, Margriet en Opzij las. Ik wilde namelijk dolgraag leuk gevonden worden door vrouwen. Had de dwang ze te behagen. Wilde ze plezieren. Dacht dat ik anders niet in hun gezelschap geduld zou worden. En het vreemde was: ik vond het nog leuk ook. Ik had er echt plezier in om met vrouwen van gedachte te wisselen over onderwerpen als een mooi kapsel, de nieuwe herfstmode en hoe het zou zijn om zelf kinderen te hebben. En nog steeds vind ik het leuk om met vrouwen te praten over diverse onmannelijke onderwerpen. En nog steeds houd ik mezelf op de hoogte voor wat betreft de nieuwe kleding en interieurtrends. En lees ik de damesbladen die mijn lieve schoonmoeder altijd voor ons meebrengt. Ook kan ik uren over de kinderen praten. Tegenwoordig niet meer om mijn gespreksgenote te "pleasen", maar gewoon omdat ik het gezellig en interessant vind om met vrouwen te praten.
Begrijp me niet verkeerd; ik ben niet gay, en ook geen vrouw in mannengedaante. Ik ben een “redelijk gewone”man van vlees en bloed en gedraag me dan ook absoluut niet vrouwelijk. Wél kleed me misschien wat excentrieker dan de gemiddelde man, maar ben absoluut géén vrouwelijk type. Goed, ik liep al jaren geleden met armbanden om rond, maar dat was slechts trendsettend. Tegenwoordig loopt elke man met een armband om zijn pols. En er zijn best "mannen" onderwerpen waar ik graag over spreek. Ik kan bijvoorbeeld, als ik een leuke gesprekspartner tref, uren kletsen over het nieuws, auto's en politiek. Alleen met het praten over onder anderen voetbal, hockey, golf enz. dáár heb ik moeite mee. Het ergste vind ik het wanneeer ik mannen treft die echt alléén maar over hun sport kunnen praten en verder nergens over. Maar nu vraag je jezelf wellicht af: wanneer als je dan toch aan één tafel zit met zo'n eenzijdige man, wat doe je dan? Juist: dan doe ik gewoon mijn best om over zijn liefde mee te praten. Om het gesprek maar op gang te houden. Je wilt toch graag dat mensen het leuk vinden om met je te praten. En je wilt vooral dat men jóú leuk vindt.
Onzekerheid is iets waar je mee om moet leren gaan. En het wordt vanzelf minder naarmate je ouder wordt. Tenminste in mijn geval. Hou ouder ik word, hoe zekerder en meer tevreden ik me voel. Natuurlijk: ook ik ben nog steeds een beetje onzeker. Ik gebruik allerlei crèmepjes om er zo rimpelloos mogelijk uit te blijven zien. Let op dat ik geen buikje krijg en kleed me nog steeds zorgvuldig en ietwat anders dan de rest. Zo ben ik nu eenmaal. En dat voelt prettig. Heerlijk!
Bij de vrouwen die ik ken is het echter andersom. Hoe ouder ze worden, hoe onzekerder ze worden over hun uiterlijk, hun werk, hun partner en of hun huwelijk wel stand zal houden. “Je hoort zoveel over mannen die er vandoor gaan met zo'n jong ding tenslotte“. Deze vrouwen maken zich zorgen over de toekomst van hun kinderen. Over alles in feite. Doch ik kan jullie geruststellen lieve dames. Jullie zien er echt nog steeds geweldig mooi uit, en ik vind jullie nog steeds even lief en leuk als twintig jaar geleden. Velen van jullie zijn met de jaren zelfs mooier geworden! Én: van alle stellen die ik in mijn eigen omgeving heb zien scheiden, is geen enkele man er met een jong blaadje vandoor gegaan. Allen hebben nieuwe, leuke partners gevonden van om en nabij hun eigen leeftijd. Net als hun vrouwelijke ex partners. De meeste mensen scheiden immers omdat ze elkaar niet meer leuk vinden. Óf omdat er door de jaren heen een soort van broer/zus relatie is ontstaan. Niet omdat ze als verjongingskuur een jongere partner nodig hebben. (Tenminste: de meesten niet)