De Turkse kapper
Het moest er toch eens van komen.
Zoals jullie ondertussen wel weten ben ik nogal internationaal ingesteld. Ik ben verzot op pizza's, pasta's, Rucola, Bressaola en andere Italiaanse gerechten. Bij de Turkse supermarkt kan ik me verlustigen aan Baklava, Turks fruit, verrukkelijke olijven en allerhande heerlijke oriëntaalse kruiden en specerijen. Een broodje doner, kebab of shoarma kan altijd spontaan zijn weg naar mijn maag vinden. Het overhemd dat ik draag is in India gemaakt. Mijn Diesel spijkerbroek komt uit Italië, is ontworpen door een Nederlander, en gemaakt in Turkije. Mijn geitenwollen sokken zijn misschien wel met de hand gebreid in Noorwegen. De bril op mijn neus is van Deense komaf en mijn horloge is vanzelfsprekend van Zwitserse makelij. Mijn auto is Zweeds, net zoals onze slaapkamerkasten van IKEA. Als kind was ik doodsbang dat ik de Engelse ziekte zou krijgen. Er liep bij ons in het dorp een hele kleine man rond, Dammes genaamd, en die had die ziekte ooit had gehad, en was daardoor nooit boven een Duitse AEG Lavamat bovenlader wasmachine uit gegroeid, maar dit even terzijde. Dus moesten wij als kind uit voorzorg veel Spaanse sinaasappelen en IJslandse levertraancapsules eten. Wij aten vroeger thuis trouwens ook al vitaminerijke Hongaarse paprika's, Surinaamse kouseband en Griekse olijven voordat de rest van Nederland daar überhaupt van gehoord had.
Engelse drop en Haggis uit Schotland, Belgische Chocolade, Zweeds knäckebröd, Hongaarse goulash, truffels uit Frankrijk, Ierse Whisky, Griekse ouzo, Afrikaanse rooibosthee, een Oostenrijkse vriendin; je kan het zo gek niet bedenken of ik heb het wel eens geprobeerd. Maar van een ding was het nog niet gekomen: een Turkse kapper! Van mijn buurman had ik niets dan lovende woorden gehoord over deze, volgens hem, zeer bedreven haarkunstenaars. Aangezien onze eigen Udense kapster Pleun momenteel met zwangerschapsverlof is, trokken we voor deze ene keer maar eens de stoute (Italiaanse) schoenen aan.
Wij, onze twee mannen en ik togen dus op een goede maandagmiddag richting Turkse hairstylist. Ik had eigenlijk verwacht dat het er net zoals vroeger als bij een ouderwetse Nederlandse kapper aan toe zou gaan, en dat het interieur gezellig oubollig zou zijn en dat er de geur van ouderwetse haarlotionnetjes en scheerzeep zou hangen. Maar niets van dat alles. Het bleek een soort van leeggeroofde knipfabriek in een namaak druipsteengrot te zijn, met drie versleten knipstoelen voor een morsige wand met drie spiegels, omringd door imitatiestenen muren, die hoogstwaarschijnlijk gepleisterd en gedecoreerd waren door een neefje van de broer van de zus van die en die. Er stonden vijf harde terrasstoelen en een tuinbankje als wachtplek, waarop de plaatselijke hangjeugd reeds plaatsgenomen had. Het rook er wel ouderwets naar sigarettenrook, dat dan weer wel.
Toen wij bijna aan de beurt waren ging de opperkapper eerst nog even op zijn gemak naar een achterkamertje om onder het genot van een sigaretje en een kopje instantkoffie een praatje te maken met de zojuist gearriveerde Godfather (Allahpappa?) van de familie. Het is wel bijzonder om te zien hoe de Turken in sommige opzichten op de Italianen kunnen lijken. Gelukkig kreeg ik ook zo'n kopje koffie en we wachtten geduldig verder. Op een gegeven moment was de middelste kapper gereed en ik duwde als eerste onze jongste naar voren. Ik moet zeggen: hij werd keurig geknipt, ondanks de onwennigheid van de kapper. Onze jongste heeft namelijk nogal veel van die lange, maar dunne, witte haren, waarmee de goede man zich duidelijk geen raad wist. Achter ons werd de rij wachtenden al maar langer en langer. Weet u wat mij daarbij nog het meeste opviel? Bij Nederlandse kappers wordt er normaal heel wat afgeroddeld en gekletst. Maar hier niets van dat alles. Iedereen was stil en alle klanten wachtten in alle stilte lijdzaam hun beurt af.
Uiteindelijk kwam de opperkapper weer terug van zijn pauze en mocht ik gaan zitten. Hij vroeg hoe ik mijn haar wilde. Hetzelfde graag, maar dan ietsje korter, en de uiterst vriendelijke man toog aan de arbeid. Mijn haar werd echter zienderogen korter en korter, zelfs mijn bakkebaarden werden gekortwiekt! Na iedere knip werd er gecontroleerd of alles van gelijke lengte was en aangezien dat vaker niet dan wel zo was, werd mijn haar allengs korter. Daarna werden mijn oren nog even met een fakkel uitgebrand en ik kon na betaling van 32 Euro voor drie personen weer naar huis. Voorlopig durf ik me als kunstenaar zijnde natuurlijk niet buiten te vertonen met mijn derdegraads verbrande oren en uber-beschaafde, en veel te korte burgermanskapsel. Voor mij de komende weken geen terrasjes dus. Ook al schijnt het zonnetje momenteel weelderig en is het buiten reeds een heerlijke 18 graden. Shit happens!
Maar vergeleken met onze middelste ben ik er nog genadig afgekomen. Hij mocht op de meest rechtse stoel plaatsnemen waarachter een jonge (leerling?) kapper met in zijn nek een ontzettende mat stond. Onze middelste heeft nu dus ook een matje. Nu nog een mooi trainingspak en hij kan zo als gabbertje door het leven. Tja, en hoe moet je een kapper, welke je bijna niet verstaat vertellen dat je dat niet echt mooi vindt? Mooi hé meneer! Dankjewel. Tot ziens!
Volgende keer gaan we weer gewoon naar onze eigen bovenste beste en vertrouwde Pleun!
Irma
6 april 2010
wat het wachten betreft in de kapperzaak. als je naar een surinaaamse kapper gaat . gaan je haren overeind staan . er komt zoveel familie en vrienden binnen. en zoals je weet praten wij ( surinamers) met drukke gebaren, dus stopt de kapper regematig. met knippen
en ja je gaat echt met een ander kapsel de deur uit hoor, alleen wij zijn meestal tevreden met het resultaat. en als je als niet surinamer een matje of ingewikkelde figuren wilt op je bol, dan kun je bij de suri kapper ook terecht . maar dat is mijn ervaring hoor. het zal niet overal zo zijn. Groet Irma
Gert de Goede
6 april 2010
Hier in ons dorp hebben we (nog) geen Surinaamse kapper, dus die ervaring heb ik helaas nog niet....wie weet later eens, hahaha........Het lijkt me wel gezellig! :)